"ข้าพูดคำไหนเป็นคำนั้น
ราชันอสูรอ้าวเยวี่ย ข้าจะสังหารให้ได้ เผ่าปีศาจโบราณ ข้าจะกวาดล้างให้สิ้น
แต่ตอนนี้ พวกเจ้าสามคนจงเป็นเครื่องสังเวยดาบก่อนเถิด!"
แววตาของเย่อวิ๋นเฟยค่อย ๆ เย็นเยียบขึ้น
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยพุ่งทะลวงเข้าไปในมิติ หายวับไป
"ระวัง!"
ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพทั้งสามตื่นตระหนก
"บัดซบ เย่อวิ๋นเฟยช่างใช้วิชาที่บีบคั้นศักยภาพ เพิ่มพลังต่อสู้ชั่วคราวเสียจริง แต่เหตุใดเขากลับดูไม่มีวี่แววอ่อนแรงเลย"
ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ย
หลังจากพวกเขาออกจากเมืองหลิ่ว ก็แอบย้อนกลับมาซุ่มสังเกตเย่อวิ๋นเฟย หวังรอให้เย่อวิ๋นเฟยเข้าสู่ช่วงอ่อนแรง แล้วค่อยฉวยโอกาสลงมือ
ไม่คิดเลยว่า พวกเขาซ่อนตัวแอบดูอยู่ตลอดวัน กลับไม่พบว่าเย่อวิ๋นเฟยแสดงอาการอ่อนแรงแม้แต่น้อย
ตอนนี้กลับถูกเย่อวิ๋นเฟยจับจ้องพวกเขาแทน!
"พวกเราไปเถิด
ด้วยกำลังของเรา ไม่อาจรับมือเขาได้"
ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพคนหนึ่งกระซิบ
"ดี!
พวกเรารีบไปเดี๋ยวนี้"
อีกสองคนเห็นด้วย
ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพทั้งสามไร้จิตสู้
ศึกใหญ่ที่เมืองหลิ่วก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขาหวาดหวั่นเย่อวิ๋นเฟยยิ่งนัก!
ดังนั้น ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพทั้งสามจึงเร่งวิชาตัวเบา เตรียมจากไป
ฟิ้ว!
ขณะที่ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพทั้งสามกำลังจะจากไป จู่ ๆ เบื้องหลังศีรษะของเผ่าปีศาจโบราณคนหนึ่งก็ปรากฏแสงดำสายหนึ่ง เร็วราวสายฟ้าฟาดพุ่งเข้าใส่ศีรษะเขา
"เย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัวแล้ว!"
เผ่าปีศาจโบราณผู้นี้ทั้งตื่นตระหนกและโกรธกริ้ว ในชั่วพริบตาเดียว เขาเอียงศีรษะหลบ หลีกเลี่ยงแสงดำนี้ได้อย่างหวุดหวิด