"บรรพชน! คนแก่นี่กล้ารังแกคนเกินไปแล้ว!"
คนของตระกูลหยางโกรธกระดูกขึ้นมาทันที มีบางคนตะโกนลั่น
"ฮ่าฮ่าฮ่า...
หยางเฟิง เจ้าเมื่อกี้ไม่ใช่อวดดีเป็นที่สุดรึไง?
ตอนนี้คนของตระกูลเจ้าก็จงอยู่ตรงนี้แล้วแตกมหาจักรกันไปช้า ๆ ซะ"
เจิงฮุยมิงหัวเราะราวกับบ้าคลั่ง
จากนั้นเขาก็โบกมือหนึ่งครั้ง นำพาคนของตระกูลเจิงตามท่านอาจารย์เกอมุ่งหน้าไปยังที่ไกลโพ้น
"ทุกคนร่วมมือกันแตกมหาจักร!"
หยางเฟิงสำรวจมหาจักรรอบตัว แล้วรู้ได้ทันทีว่ามหาจักรเหล่านี้มีขั้นภูมิสูงยิ่ง อานุภาพรุนแรงนัก การแตกมันไม่ใช่เรื่องง่าย
เมื่อได้ยินคำของหยางเฟิง ชาวตระกูลหยางต่างเตรียมลงมือแตกมหาจักรกัน
"มหาจักรเพียงแค่นี้ไม่คุ้มที่จะเอ่ยถึง ทุกคนเพียงตามข้ามาก็พอ"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างเรียบเฉย
ฝีมือค่ายกลของท่านอาจารย์เกอแม้จะเลิศเลอไม่น้อย แต่ค่ายกลที่เขาวางไว้นั้น เย่อวิ๋นเฟยมองเห็นได้ชัดเจนราวกับอยู่ต่อหน้าต่อตาภายในชั่วพริบตา
เมื่อพูดจบ เย่อวิ๋นเฟยก็ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า ก้าวเดียวก็พ้นออกนอกมหาจักรหนึ่งชั้น
มหาจักรทั้งหลายที่ท่านอาจารย์เกอวางไว้ จากภายนอกสู่ภายใน ซ้อนทับกันเป็นชั้นเป็นสาย เย่อวิ๋นเฟยก้าวเดียวก็ทะลุออกจากมหาจักรชั้นแรก
"ท่านเย่ มหาจักรเหล่านี้ขั้นภูมิสูงยิ่ง อานุภาพรุนแรงนัก โปรดระมัดระวัง..."
หยางเฟิงเห็นเย่อวิ๋นเฟยก้าวย่างออกนอกมหาจักร จึงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อเตือนสติ
แต่คำยังไม่ทันจบ ก็เห็นเย่อวิ๋นเฟยก้าวออกพ้นมหาจักรชั้นแรกไปแล้ว
มหาจักรที่ดูเกรียงไกรด้วยอานุภาพนั้น สำหรับเย่อวิ๋นเฟยราวกับไม่มีอยู่จริง