"เอาล่ะ ผู้อาวุโสสาม เจ้าจงรีบนำของขวัญอันมีค่าไปทันที ส่วนเข่อฉีกับจื่อหยาน สองเจ้าก็จงติดตามผู้อาวุโสสามไปด้วยกัน
ข้าคาดว่าเดี๋ยวนี้ในดินแดนเทียนสยงคงมีหลายสำนักใหญ่กำลังหาทางประจบเอาใจเต๋าหยวนเสวียนหลงกับหนุ่มน้อยคนนั้น ตราจูของเราไม่อาจล้าหลังได้เด็ดขาด!"
บรรพชนตระกูลจูเร่งเร้า
ไม่นานนัก ผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลจูก็พาจูเข่อฉีและจูจื่อหยานที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจออกเดินทาง
ในเวลาเดียวกัน ทั่วดินแดนเทียนสยง มีสำนักใหญ่หลายแห่งต่างส่งทูตออกไปตามหาเย่อวิ๋นเฟยและเต๋าหยวนเสวียนหลงอย่างกว้างขวาง
แม้แต่สำนักที่แข็งแกร่งเพียงระดับกลางก็ยังส่งทูตนำของขวัญอันมีค่าออกตามหาทั้งสอง
เหนือแผ่นดินเทียนสยง ยานลอยสีเขียวลำหนึ่งกำลังแล่นไปอย่างช้า ๆ
ภายในยานลอยสีเขียว
"ฮ่าฮ่า...
สำนักกระบี่ราชันนี้ถือว่ามั่งคั่งจริง ๆ ครั้งนี้พวกเราถือว่าได้ทรัพย์ก้อนโตมาโดยไม่คาดฝัน"
เต๋าหยวนเสวียนหลงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"ท่านรุ่นพี่ ว่าแต่ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่า จะพาข้าไปยังสมบัติอีกหลายแห่งที่ท่านเก็บซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
"เจ้านี่นะ ยังคิดไม่ลืมของเก่าของข้าอีกหรือไง ที่แท้ทรัพย์สินของเจ้าก็หนากว่าข้าไปแล้วเสียอีก!
อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ เรื่องที่หุบเหอกู่หยินถูกทำลายราบคาบต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าแน่นอน บางทีทรัพย์สมบัติในหุบเหอกู่หยินอาจตกไปอยู่ในมือเจ้าหมดแล้วก็ได้ เจ้านี่โลภที่สุด อย่าคิดว่าข้าไม่รู้"
เต๋าหยวนเสวียนหลงจ้องมองเย่อวิ๋นเฟย ราวกับจะคอยดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
ตอนที่หุบเหอกู่หยินถูกทำลายราบคาบ เต๋าหยวนเสวียนหลงอยู่ด้านนอกหุบเขาตลอดเวลา เขารู้สึกคลุมเครือว่า เย่อวิ๋นเฟยน่าจะอยู่ในหุบเขานั้นด้วย!
"ท่านคิดผิดแล้ว
หากข้ามีกำลังพอจะเข้าร่วมการต่อสู้ระดับนั้นได้ ทั้งดินแดนเทียนสยงนี้ข้าก็คงเดินได้อย่างองอาจไม่มีใครขัดขวาง แล้วก่อนหน้านี้ข้าจะต้องถูกไล่ล่าจนต้องหลบซ่อนไปทั่วหรือ"