“ท่านเจ้าเมืองกู่ ขั้นแก่นปราณน้อย คืออะไรกัน”
ผู้ฝึกยุทธ์ที่ไม่เคยได้ยินชื่อขั้นแก่นปราณน้อยขั้นต้น ต่างอดถามไม่ได้
“เหนือกว่าแดนถ้ำสวรรค์ ก็คือขั้นแก่นปราณน้อยขั้นต้น
พวกเขาทั้งห้า ล้วนเป็นขั้นแก่นปราณน้อยขั้นต้น ทวีปเทียนเสวียนของเรา จบสิ้นแล้ว”
เจ้าสำนักนครกู่กล่าวอย่างสิ้นหวัง
“ไม่ใช่ว่ากันว่า ทวีปเทียนเสวียนของเรา ถูกกฎเกณฑ์ฟ้าดินจำกัด ขอบเขตสูงสุดที่มีอยู่ ได้เพียงแค่แดนถ้ำสวรรค์เท่านั้นหรือ
หากพวกเขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นปราณน้อยขั้นต้น จะเข้ามาได้อย่างไร”
ผู้แข็งแกร่งแดนถ้ำสวรรค์บางคนเอ่ย
“พวกเขาเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นปราณน้อยขั้นต้นจริง ๆ”
เจ้าสำนักนครกู่ยิ้มขื่น
“เจ้าสำนักนครกู่ พวกเรามีคนมาก ไปสู้ตายกับพวกมัน!
ไม่จำเป็นต้องกลัวพวกมัน!”
มีผู้ฝึกยุทธ์บางคนร้องตะโกน
“ไร้ประโยชน์
ตามตำนาน ผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นปราณน้อยทุกคน ล้วนมีอิทธิฤทธิ์ทำลายฟ้าทำลายดิน
พวกเราคนมากเพียงใด ก็สู้พวกมันไม่ได้”
ชายชราผู้มีเคราและผมขาวโพลน ยิ้มขื่นเอ่ย
“เจ้า มานี่”
ในเวลานี้ จู่ ๆ กู่ลัวก็โบกมืออีกครั้ง
ฟิ้ว!
ผู้แข็งแกร่งแดนถ้ำสวรรค์ขั้นสองคนหนึ่ง ร่างกายไม่สามารถควบคุมได้ เสียงฟิ้วดังขึ้น ถูกดูดมาอยู่ตรงหน้ากู่ลัว
เจ้าสำนักนครกู่ ชุยเทียนกั๋ว และเซี่ยฉางคงเป็นต้น อยากจะห้ามปราม แต่ว่า พลังมารอันน่ากลัวสายหนึ่งกลับผลักดันพวกเขาจนถอยร่นต่อเนื่อง แทบจะยืนไม่อยู่!
“บอกมา เย่อวิ๋นเฟยอยู่ที่ใด”
กู่ลั่วใช้ดวงตามารอันน่าสะพรึงกลัว มองผู้แข็งแกร่งแดนถ้ำสวรรค์ขั้นสองคนนี้อย่างเย็นชา
“ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพเย่อยู่ที่ไหน อย่าฆ่าข้า!”
ผู้แข็งแกร่งแดนถ้ำสวรรค์ขั้นสองผู้นี้ หวาดกลัวจนหน้าซีดขาว เขาค้นพบว่า วรยุทธ์ทั้งหมดของตน ถูกผนึกไว้แล้ว ไม่มีพลังต้านทานแม้แต่น้อย