"ข้าถอดจิตวิญญาณต่อสู้กับเจ้าพวกเผ่าดิซินนั่น แต่ไม่คิดว่ามันจะแข็งแกร่งขึ้นมากมาย กลับถูกมันโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัส"
นักพรตที่บาดเจ็บนั้นกระอักเลือดติดต่อกันหลายครั้ง ใบหน้าซีดเซียว และพลังปราณก็อ่อนแรงลงไปมาก
"เป็นไปได้อย่างไร?
เจ้าไม่พูดหรือว่าคราวที่แล้วเจ้าโจมตีพวกเผ่าดิซินจนบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว?
เหตุใดพลังของมันถึงได้แข็งแกร่งขึ้นมาฉับพลันเช่นนี้?
ให้ข้าลองทดสอบมันดู!"
นักพรตอีกคนหนึ่งแทบไม่กล้าเชื่อ
"อย่าเพิ่ง
การโจมตีเมื่อครู่ทรงพลังยิ่งนัก แม้แต่เจ้าก็ไม่อาจต้านทานได้
อย่าทำอะไรหุนหันพลันแล่น
รอให้ข้ารักษาบาดแผลหายก่อน แล้วค่อยจัดการกับมันด้วยกัน
ข้าได้ใช้เคล็ดวิชาลับทำเครื่องหมายไว้บนวิญญาณของมันแล้ว ต่อให้มันหนีไปไหนก็ไม่มีทางรอด"
นักพรตที่บาดเจ็บรีบห้ามปราม
"งั้นก็ได้ รอให้บาดแผลของเจ้าหายดีก่อน แล้วเราค่อยไปคิดบัญชีกับมัน
เพียงแต่อาการบาดเจ็บของเจ้านี้ดูจะหนักหนาสาหัส อีกนานเท่าใดกว่าจะฟื้นตัว?"
นักพรตอีกคนเอ่ยถาม
"ข้าจะไปหาท่านเฮยฟาง เขามีวิธีทำให้ข้าหายดีได้ในเวลาอันสั้น"
นักพรตที่บาดเจ็บกล่าว
"จอมทัพซางเทียนเพิ่งได้รับสารจากสำนักงานใหญ่ ให้เราเร่งดำเนินการรวมตงหวงให้เสร็จเร็วขึ้น
อ้อ จริงสิ ได้ข่าวว่าไท่จื่อที่ห้าจะเสด็จมายังตงหวงด้วยพระองค์เอง เพื่อเป็นประธานในการรวมตงหวงครั้งนี้
ดังนั้น ช่วงนี้เราควรทำตัวให้โดดเด่นต่อหน้าไท่จื่อที่ห้าไว้บ้าง"
นักพรตอีกคนกล่าว
"อะไรนะ?
ไท่จื่อที่ห้าจะเสด็จมาด้วยหรือ?
ไท่จื่อที่ห้าทรงมีพระสถานะสูงศักดิ์ เหตุใดจึงต้องเสด็จมายังตงหวงด้วยพระองค์เอง?"