ภายในหอเงามายา
เย่อวิ๋นเฟยฝึกวิชาพลิกกาลเวลาให้หวนกลับอยู่ตลอดเวลา
ในระหว่างการฝึกฝน เย่อวิ๋นเฟยดูดซับและหลอมรวมผลึกเวลาอย่างต่อเนื่อง ระดับพลังงานเวลาของเขาก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ต้องยอมรับว่า วิชาเวลานี้ลึกซึ้งเกินไป หากไม่ใช่เพราะเย่อวิ๋นเฟยเคยศึกษากฎเวลาไว้อย่างลึกซึ้งมาก่อน ไม่อาจฝึกวิชานี้ได้แน่นอน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด
"ในที่สุดก็มีความสำเร็จเล็กน้อยแล้ว
ตอนนี้ข้าสามารถย้อนเวลากลับไปได้ประมาณสองลมหายใจภายในระยะหนึ่งร้อยเมตร
นับได้เพียงแค่เพิ่งหัดเข้าขั้นเท่านั้น"
เย่อวิ๋นเฟยลืมตาขึ้น พูดด้วยรอยยิ้มขื่น
"พักแค่นี้ก่อนเถอะ
ไว้มีเวลาค่อยฝึกต่อ"
เย่อวิ๋นเฟยคิดไตร่ตรองแล้วจึงตัดสินใจหยุดฝึกชั่วคราว
เพราะวิชาพลิกกาลเวลาให้หวนกลับนี้ ไม่เพียงแค่มีผลึกพลังงานเวลาเท่านั้น ยังต้องอาศัยการสั่งสมและความเข้าใจเพิ่มเติมอีกมาก รีบร้อนไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไป
"แต่ระดับพลังงานเวลาของข้าเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย
ตอนนี้หากใช้ดาบเวลาอีกครั้ง คงจะเบาสบายขึ้นมาก ไม่ต้องสูญเสียอายุขัยจำนวนมากเหมือนแต่ก่อน"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสพลังงานเวลาของตัวเองในตอนนี้ แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น
ในเวลานี้ ผลึกพลังงานเวลาที่ผู้อาวุโสฮุ่นให้มาได้ถูกใช้ไปประมาณหนึ่งในสามแล้ว
"การฝึกวิชาพลิกกาลเวลาให้หวนกลับช่างสิ้นเปลืองผลึกพลังงานเหลือเกิน"
เย่อวิ๋นเฟยอดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่น
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็ออกมาจากหอเงามายา เดินออกจากห้องฝึกลับ
"ซูเฟยออกจากที่ฝึกแล้ว!"
เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งปรากฏตัวได้ไม่นาน เจ้าสำนักหลิวและผู้นำระดับสูงคนอื่น ๆ ก็ได้รับข่าว ต่างพากันรีบมาหา