เวลาล่วงไปราวสายธาร หลังจากปิดด่านบำเพ็ญเพียรอยู่ในหอเงามายาติดต่อกันนานถึงสิบห้าปี
ในวันหนึ่งหลังผ่านไปสิบห้าปี เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่บนท้องฟ้าสูงเหนือถ้ำบำเพ็ญ จ้องมองสายฟ้าท่วมฟ้าซึ่งค่อย ๆ สลายจากเหนือศีรษะ กำมือทั้งสองข้างแน่น แล้วสัมผัสพลังงานเทพอันอยู่ภายในร่าง
"บัดนี้ข้าคือมหาเทพขั้นที่สองแล้ว!"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยเบา ๆ
พลังเทพอันมโหฬารในร่างกลายเป็นพายุหมุนแห่งพลังงานพวยพุ่งออกมาจากกาย คำรามวิ่งเต็มอวกาศโดยรอบ ศักดาน่าพรึง
"แม้เจ้าจะเพียงขั้นมหาเทพที่สอง แต่ความหนาแน่นของพลังเทพในตัวเจ้าคงใกล้เคียงมหาเทพขั้นที่ห้า หรือแม้แต่ขั้นที่หกเลยมั้ง
ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเจ้าแบกเทพฮุ่นตุ้นไว้"
ตัวหนอนไหมมังกรเขาทองสัมผัสถึงความแข็งแกร่งของพลังงานที่เย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยออกมา จึงอุทานด้วยความประหลาดใจ
"นอกจากเทพฮุ่นตุ้น ยังต้องยกเครดิตให้วิชาหล่อร่างวิญญาณสรรพชีวิตด้วย
เมื่อบำเพ็ญวิชานี้สำเร็จ ระดับของร่างกายได้ก้าวข้ามขึ้นอย่างมีคุณภาพ พลังเทพที่บำเพ็ญออกมาจึงเหนือกว่ามหาเทพระดับเดียวกันอยู่ห่างไกล"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวขึ้น
"จริงอยู่ วิชาหล่อร่างวิญญาณสรรพชีวิตให้ประโยชน์แก่ข้ามหาศาล ไม่เพียงทำให้พลังและคุณภาพของร่างกายก้าวข้ามอย่างมีคุณภาพ พลังเทพที่บำเพ็ญออกมายังสูงส่งยิ่งนัก"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"นายท่าน บัดนี้พลังโดยรวมของท่านเจ้าอยู่ในระดับใดแล้ว?"