"พี่อู่ พี่หาน เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าบอกกันว่าหุบเขาแห่งนี้มีวัตถุดิบล้ำค่ามากมายหรอกหรือ
หรือว่าพวกเจ้าสองคนเก็บไปหมดแล้ว
ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ถือว่าพวกเจ้าโชคดีจริง ๆ
น่าเสียดายที่พวกเราจักรพรรดิจิ่วหลี่มาช้าไปหนึ่งก้าว"
ชายหนุ่มผู้หนึ่งมีรูปร่างสง่าผ่าเผย หน้าผากสูง สวมอาภรณ์ปักลายมังกรทอง เอ่ยกับอู่หยางและหานอวี้เฉิง
"องค์ชายเก้า พระองค์คิดผิดแล้ว
พวกเราไม่ได้อะไรเลย
วัตถุดิบล้ำค่าทั้งหมดถูกเย่อวิ๋นเฟยแย่งชิงไปหมด
แถมบนเนินเขาเตี้ย ๆ นั่นยังมีต้นไม้วิเศษล้ำค่าอีกต้นหนึ่ง ก็ตกเป็นของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว"
อู่หยางจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยที่นั่งสมาธิอยู่บนยอดเขาเตี้ยด้วยสายตาเดือดดาล กัดฟันกรอด ๆ กล่าว
"โอ?
ตกเป็นของเย่อวิ๋นเฟยทั้งหมดงั้นหรือ?"
องค์ชายเก้ามองตามสายตาของอู่หยางไป ตกตะลึงเล็กน้อย
"พี่อู่ พี่หาน ด้วยกำลังของพวกเจ้าสองคน ยังสู้เย่อวิ๋นเฟยไม่ได้หรือ?"
ชายหนุ่มชุดม่วงผู้มีกลิ่นอายดุดันคนหนึ่งก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามา เอ่ยถาม
"พี่เฉิง ท่านไม่รู้ความ
ท่านอย่าได้ดูแคลนเย่อวิ๋นเฟยเด็ดขาด หากสู้ตัวต่อตัว ข้าเกรงว่าอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา"
หานอวี้เฉิงกล่าว
"อะไรนะ?
พี่หาน ท่านไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่อวิ๋นเฟยงั้นหรือ?"
ชายหนุ่มชุดม่วงผู้นั้นตกใจ
ชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้เป็นอัจฉริยะหนุ่มของสำนักชางเหยียน กำลังพอ ๆ กับอู่หยางและหานอวี้เฉิง
"วัตถุดิบล้ำค่าในแปลงยาเหล่านี้เล่า?
เหตุใดจึงไร้สักต้น?
เป็นเพราะพวกเจ้าชาวหมู่ดาวเสวียนหวง เก็บกวาดวัตถุดิบล้ำค่าในแปลงยาเหล่านี้ไปหมดสิ้นแล้วกระมัง!
เฮอะ วัตถุดิบล้ำค่า ผู้ใดเห็นย่อมมีส่วนแบ่ง รีบนำวัตถุดิบล้ำค่าที่พวกเจ้าเก็บได้ออกมาเดี๋ยวนี้ แบ่งกันให้หมด
ข้าไม่ต้องการมาก แค่ขอวัตถุดิบล้ำค่าขั้นหกและขั้นเจ็ดก็พอแล้ว!
พวกเราชาวหมู่ดาวเจี่ยวซิ่น เป็นคนคุยง่ายนัก!"
ชายร่างใหญ่กำยำดุจหอคอยเหล็กผู้หนึ่งตะเบ็งเสียงคำราม
"พวกเราหมู่ดาวไท่เหิงก็ขอแบ่งวัตถุดิบล้ำค่าด้วย!
พวกเจ้าไอพวกหมู่ดาวเสวียนหวง อย่าคิดจะผูกขาดวัตถุดิบล้ำค่าขั้นหกและขั้นเจ็ดเด็ดขาด!"
ชายผู้หนึ่งรูปร่างสูงผอมราวกับไม้ไผ่ สวมเสื้อคลุมยาวสีดำ กล่าวเยาะเย้ย
"พวกเราหมู่ดาวจื่อเวยก็ขอแบ่งวัตถุดิบล้ำค่าบ้าง"