ถึงตอนนี้ เหล่าเทพฮุ่นตุ้นแห่งมหาอาณาเขตมืดได้ถูกเย่อวิ๋นเฟยปราบปรามผนึกไปแล้วอย่างน้อยสองส่วนในสาม ที่เหลืออีกส่วนหนึ่งก็ไม่อาจรั้งสมรภูมินี้เอาไว้ได้อีกแล้ว
ส่วนพวกไพร่พลธรรมดาของมหาอาณาเขตมืด บาดเจ็บล้มตายก็หนักหนาสาหัสยิ่งนัก
กองทัพหุ่นเชิดจำนวนมหาศาลที่เย่อวิ๋นเฟยปล่อยออกมาประกอบร่างเป็นกองทัพสงคราม ม้วนตัวบุกตีฆ่าฟันไปทั่วสมรภูมิ กระทั่งเหล่ามหาเทพแห่งมหาอาณาเขตมืดก็ไม่กล้าเผชิญหน้าโดยตรง
แท้จริงแล้วในสงครามครั้งนี้ ฝ่ายมหาอาณาเขตมืดครองความได้เปรียบด้านจำนวนอย่างสมบูรณ์ ย่อมมีชัยได้ แต่เมื่อเย่อวิ๋นเฟยมาถึง สงครามก็พลิกผันสิ้นเชิง
พวกมหาอาณาเขตมืดถูกตามล่าจนหนีกระจัดกระจายไปทุกทิศ พอได้รับคำสั่งถอนทัพ ก็ยิ่งพ่ายแพ้ราวน้ำท่วมฝั่ง ถอยร่นราวน้ำขึ้นน้ำลง
เย่อวิ๋นเฟยเพียงนึกคิดขยับ ก็บันดาลให้กองทัพหุ่นเชิดของตนไล่ล่าต่อไป ขณะที่พวกลัทธิวัฏสงสารก็ออกแรงตามล่าเต็มที่เช่นกัน
“เย่อวิ๋นเฟย เจ้าสัตว์น้อยตัวจอมเลว! เจ้าจงจำไว้เถิด บัญชีนี้มหาอาณาเขตมืดของเราจักตามมาชำระกับเจ้าแน่!”
เทพฮุ่นตุ้นชั้นสูงแห่งมหาอาณาเขตมืดจ้องเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาเต็มเปี่ยมพิษเภท ตะโกนโหดเสียงหลวม แล้วก็หันหลังจะกลับ
“จะหนีไปไหน?”
เย่อวิ๋นเฟยพุ่งทะยานขึ้นฟ้ามาถึงทันที พร้อมกันนั้นก็ร่ายวิชาวิญญาณสองสามสายพร้อมกัน เหวี่ยงเข้าสู่ทะเลวิญญาณของอีกฝ่าย
พร้อมกันนั้น ค่ายกลปฐพีก็คำรามกึกก้องโจมตีจากทุกทิศทาง
“เย่อวิ๋นเฟย! เจ้าหยุดข้าไม่ได้!”
เทพฮุ่นตุ้นขั้นสูงแห่งมหาปรโลกทั้งตกใจทั้งพิโรธ แล้วรอบกายของเขาก็ปรากฏธงผ้าสีขาวขนาดยักษ์ถึงเจ็ดองค์ แล้วดวงวิญญาณจำนวนมหาศาลก็พวยพุ่งไหลทะลักออกมาจากธงผ้าสีขาวเหล่านั้นไม่ขาดสาย
ธงผ้าสีขาวเจ็ดองค์เริ่มหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยพลังงานวิญญาณที่ทรงฤทธิ์
นี่คือของวิเศษสุดท้ายที่เขาซุกซ่อนไว้ในก้นถุง ดวงวิญญาณภายในล้วนเป็นของที่เขารวบรวมมาช้านาน
คำรามกึกก้อง...
ธงผ้าสีขาวเจ็ดองค์หมุนเร็วยิ่งขึ้น เล็กใหญ่ขยายตัวไม่หยุด ราวเจ็ดภูเขาศักดิ์สิทธิ์ขนาดมโหฬารลอยนิ่งอยู่เบื้องหลังเทพฮุ่นตุ้นชั้นสูงนั้น ขัดขวางการโจมตีทั้งปวงแทนเขา