เวลานี้ เย่เทียนเผิงกับเหมียวจื่อฉงกำลังอยู่ในโถงตำหนักแห่งหนึ่งภายในเมือง ทั้งสองพูดถึงเหตุการณ์ที่เสี่ยวเฟยพ่ายแพ้ในการประลองบนเวที แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ในฐานะบิดามารดา แน่นอนว่าย่อมหวังให้บุตรธิดาประสบความสำเร็จ ทั้งสองรู้ดีว่าตลอดหลายปีมานี้เสี่ยวเฟยพยายามฝึกฝนอย่างหนักมาโดยตลอด ก็เพื่อให้ได้เป็นเทพธิดาจูเชวี่ยของตระกูล บัดนี้พ่ายแพ้ในการประลอง ความปรารถนาที่เฝ้าหวังมาหลายปีกลับพังทลายลง ทั้งสองผู้เป็นบิดามารดาจึงเศร้าเสียใจยิ่งกว่าเสี่ยวเฟยเสียอีก พวกเขากำลังปรึกษากันว่าจะปลอบใจนางอย่างไรดี
ในตอนนั้นเอง ชายชราในชุดผ้าไหมผู้ดูเฉลียวฉลาดและคล่องแคล่วก็เดินเข้ามาในโถง
“พ่อบ้านใหญ่ ท่านมาหาพวกเราด้วยเรื่องอันใดหรือ?”
เย่เทียนเผิงเหลือบมองชายชราในชุดผ้าไหมผู้นั้น พลันรู้สึกแปลกใจขึ้นมาเล็กน้อย เพราะที่ผ่านมา ทุกครั้งที่พ่อบ้านผู้นี้พบพวกเขาสองสามีภรรยา อีกฝ่ายจะมีท่าทีเคารพนอบน้อมอย่างยิ่ง ทั้งยังคารวะและเรียกขานว่าท่านเจ้าบ้านกับฮูหยินก่อนเสมอ แต่ยามนี้พ่อบ้านใหญ่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทั้งยังไม่คารวะด้วยซ้ำ
เหมียวจื่อฉงเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของพ่อบ้านใหญ่ จึงอดขมวดคิ้วไม่ได้
ทว่าเย่เทียนเผิงกับภรรยาไม่ใช่คนที่ยึดติดกับมารยาท หรือทะนงตนว่ามีฐานะสูงส่ง แม้จะเห็นว่าวันนี้พ่อบ้านใหญ่ไร้มารยาทอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่อง
“ข้ามาหาพวกท่านเพราะมีเรื่องจริง ๆ”
พ่อบ้านใหญ่ตอบเสียงเรียบ
“พ่อบ้านใหญ่ มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถิด”
เย่เทียนเผิงกล่าว
“เข้ามาให้หมด”
พ่อบ้านใหญ่กวักมือไปทางประตู จากนั้นเงาร่างหลายสิบสายก็พุ่งเข้ามาในโถงอย่างรวดเร็ว
ทั้งหมดเป็นบ่าวรับใช้ในจวนตระกูลเย่ ปกติทำงานจิปาถะสารพัดในจวนตระกูลเย่ ไม่ได้เป็นที่สะดุดตา ทว่าบ่าวรับใช้สิบกว่าคนที่บุกเข้ามาในโถงคราวนี้กลับแยกย้ายกันทันที ล้อมเย่เทียนเผิงกับภรรยาเอาไว้ ใบหน้าแต่ละคนเผยรอยยิ้มเย็นชา เห็นได้ชัดว่ามาโดยมีเจตนาร้าย
ในที่สุดเย่เทียนเผิงกับเหมียวจื่อฉงก็เข้าใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทั้งสองลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
“พ่อบ้านใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
พวกเจ้าควรให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่ข้า!”