“พลังของตราพระกายพุทธองค์หนึ่ง เทียบเท่าการโจมตีเต็มกำลังของปรมาจารย์กึ่งจักรพรรดิขั้นกลาง!
ดีนัก ข้ามีตราพระกายทั้งสิบทนี่ ต่อไปแม้ต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์กึ่งจักรพรรดิ ก็ถือว่ามีเคล็ดวิชาเอาตัวรอดติดตัวไว้!
เพียงแต่น่าเสียดาย ตราพระกายทั้งสิบทนี่ล้วนเป็นของวิเศษที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว เมื่อทิ้งออกไปแล้วก็จะระเบิด”
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็หลอมกลืนตราพระกายที่เหลือทั้งเก้าองค์จนหมด
“ท่านผู้อาวุโส หูเมี่ยว ผู้อาวุโสหวง ต้าปิง หนอนไหมมังกรเขาทอง...
ทุกท่านเข้ามารวมกันหน่อย”
เย่อวิ๋นเฟยเรียกหูเมี่ยวกับพวกทั้งหมดมาอยู่ตรงหน้า
นักพรตเสวียนหลง หูเมี่ยว หวงซาง หนอนไหมมังกรเขาทอง มนุษย์มารน้ำแข็ง ชายชราชุดเขียวแห่งเผ่าแสงสว่าง ฯลฯ มาชุมนุมรายล้อมรอบเย่อวิ๋นเฟย
“ข้าได้คัดสรรทรัพยากรที่เหมาะสมกับพวกเจ้าจำนวนหนึ่ง พวกเจ้านำไปใช้ฝึกฝนได้”
เย่อวิ๋นเฟยหยิบของวิเศษออกมาจำนวนมาก เริ่มแบ่งสรร
“หัวหน้า ผลไม้วิญญาณพวกนี้แฝงไว้ด้วยพลังน้ำแข็งและของวิเศษน้ำแข็งอันน่าทึ่ง เหมาะกับข้ายิ่งนัก ข้าสามารถทะลวงสายเลือดได้อีกครั้งแล้ว!”
มนุษย์มารน้ำแข็งโอบกอดผลมังกรน้ำแข็งหมื่นปีกองมหึมา กล่าวด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
“ไม้ไผ่พวกนี้ชื่ออะไร เหมาะกับข้ายิ่งนัก!
นับเป็นสมบัติล้ำค่าสุดยอดของพวกเราผู้ฝึกภูต!”
หวงซางได้รับไม้ไผ่วิญญาณอายุห้าพันปีสามต้น ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
“เหล่านี้คือไม้ไผ่วิญญาณอายุห้าพันปี เหมาะกับพวกเจ้าผู้ฝึกภูตจริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยยิ้ม ๆ
“นี่คือ...หินจินตนาการเจ็ดสีร้อยแปรผันพันภพในตำนาน!