ซ่า... ซ่า...
โซ่แห่งแก่นกฎหลากสีสันพรั่งพรูออกมาจากน้ำเต้าอย่างไม่ขาดสาย แผ่ลงมาราวกับคลื่นยักษ์ มองจากระยะไกลคล้ายร่มขนาดมหึมาที่มีสีสันนานาชนิด กางครอบร่างชายชราเอาไว้โดยตรง
「เย่อวิ๋นเฟย ไอ้เด็กสารเลว รอดูเถอะ! ความแค้นเลือดของมหาปรโลก เราจะต้องสะสางกับเจ้าให้จงได้」
เทพเปิดฟ้าชั้นที่หกจากมหาปรโลกผู้นี้เห็นพลังต่อสู้ที่เย่อวิ๋นเฟยสำแดงออกมา ก็รู้ว่าตนไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ได้ ท่ามกลางความโศกแค้น เขาคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนหันหลังหลบหนีทันที
「คิดจะล้างแค้นข้ารึ? เจ้าไม่มีโอกาสแล้ว เรื่องล้างแค้นก็ปล่อยให้พวกหลงเหลือจากมหาปรโลกที่เหลือจัดการเถอะ เพราะวาระสุดท้ายของเจ้ามาถึงแล้ว」
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มเย็นชา
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่ามหาปรโลกยังต้องมีผู้แข็งแกร่งอีกมากซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พอมีโอกาสก็จะกระโจนออกมาล้างแค้นเขา
ชายชราจากมหาปรโลกหันหลังจะหนี ทว่ากลับพบชายชราในชุดคลุมสีเขียวขวางอยู่เบื้องหลัง กิ่งไม้สีเขียวนับไม่ถ้วนยืดยาวออกมาจากห้วงอากาศ ประสานไขว้กันจนกลายเป็นกรงมังกรสีเขียวขนาดมหึมา เขาถูกขังอยู่ภายในกรงมังกรแล้ว
「เผ่าต้นไม้โลกฮุ่นตุ้น!」
ชายชราจากมหาปรโลกจำได้อย่างรวดเร็วว่าชายชราในชุดคลุมสีเขียวตรงหน้าเป็นต้นไม้โลกฮุ่นตุ้นต้นหนึ่ง
ครืน ครืน...
ห้วงอากาศรอบกายเขาพลันส่งเสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว บิดเบี้ยวเป็นรูปร่างพิสดาร พลังและกฎแห่งห้วงอากาศอันน่าสะพรึงกลัวก่อตัวเป็นพายุทำลายล้าง พัดโหมเข้าใส่เขา ขณะที่กิ่งไม้สีเขียวแต่ละกิ่งพุ่งเข้าใส่ราวกับศรยาวสีเขียวซึ่งปกคลุมทั่วฟ้า
จากนั้นหมอกหนาสีเทากลุ่มหนึ่งก็ปะทุขึ้นในพริบตา กลืนร่างเขาเข้าไปทั้งตัว