“ยอดเลย! ข้ายังคิดว่าพลังวิญญาณที่ถูกดูดกลืนไปเมื่อครู่นี้หายไปตลอดกาลซะแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกปลื้มใจไม่น้อย แต่ผ่านไปเพียงชั่วครู่ ตาซ้ายข้างซ้ายก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ อีก
เย่อวิ๋นเฟยประเมินดูแล้ว พลังวิญญาณที่ตนถูกดูดกลืนไปเมื่อครู่นี้ กลับคืนมาราวครึ่งหนึ่ง
“ได้คืนมาครึ่งหนึ่งก็ถือว่าไม่เลว”
เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งได้วิชาเนตรใหม่มาหนึ่งชนิด จิตใจจึงเบิกบาน ย่อมไม่แคร์เรื่องพลังวิญญาณเพียงเท่านี้
ทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรสายพลังวิญญาณที่เย่อวิ๋นเฟยครอบครองอยู่ตอนนี้มีจำนวนมหาศาล แถมระดับยังสูงเลิศ พร้อมจะเติมเต็มได้ตลอดเวลา
ยิ่งไปกว่านั้น ที่ตัวเย่อวิ๋นเฟยยังมีวังวิญญาณอยู่ด้วย ยาวิญญาณนานาชนิดที่เจริญงอกงามอยู่ภายในวังวิญญาณได้กลายเป็นคลังเก็บยาของเย่อวิ๋นเฟยไปแล้ว หยิบเก็บเมื่อใดก็ได้ตามใจ และยาเหล่านั้นยังงอกงามขึ้นมาใหม่ได้ไม่สิ้นสุด
จะกล่าวได้ว่า ตราบใดที่มีวิมานวิญญาณอยู่ เย่อวิ๋นเฟยย่อมจะมีเทพยาสายพลังวิญญาณมหาศาลที่เก็บเกี่ยวไม่มีวันหมดสิ้น
“เรากำลังจะถึงเกาะฝังเทพอีกเกาะหนึ่งแล้ว”
ขณะนั้นเอง เย่อวิ๋นเฟยก็ได้รับเสียงสื่อจิตจากหวงซาง
“ทุกคนรีบคุมลมหายใจเสีย บนเกาะฝังเทพเกาะแรก ดวงวิญญาณพวกนั้นจำกลิ่นอายของข้าได้ แต่เกาะฝังเทพอื่น ๆ ข้าไม่เคยไปถึงเลย และพวกมันก็น่าจะยังไม่เคยถูกผู้อาวุโสเฉินเต้าหยวนปล้นมาก่อน นั่นย่อมเป็นข้อได้เปรียบของเรา
เราตั้งหลักเรื่องความเงียบเสียหน่อย ดูซิจะแอบแทรกตัวเข้าไปได้หรือไม่ แล้วค่อยหาองค์หญิงต้าฉงภายในนั้น”
เย่อวิ๋นเฟยรีบกล่าวกับทุกคนทันที แล้วทุกคนก็รีบคุมลมหายใจ บังซ่อนรูปร่าง
หวงซางยิ่งปลดปล่อยกลิ่นอายเฉพาะตนออกมา ปกปิดรูปร่างให้แนบเนียนยิ่งขึ้น
ไม่นานนัก ท่ามกลางคลื่นทะเลที่ฟ้าดำน้ำฟุ้งเบื้องหน้า ก็มีเกาะขนาดมโหฬารผุดขึ้นตามที่คาด
มองจากระยะไกล เกาะนี้แทบไม่ต่างจากเกาะฝังเทพเมื่อคราก่อนสักเท่าใด
เพราะเคยมีประสบการณ์ลอบเข้าเกาะฝังเทพเกาะแรกมาแล้ว เย่อวิ๋นเฟยจึงใช้วิธีเดียวกัน ให้หวงซางคุมลมหายใจ แปรร่างเป็นจุดสีเทาจิ๋ว เกาะอยู่เหนือผิวทะเลที่คลื่นซัดสูงสะพัด แล้วเคลื่อนเข้าใกล้เกาะเบื้องหน้าทีละน้อยอย่างช้า ๆ