เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสได้จากพลังและกลิ่นอายของผู้อาวุโสนี้ว่าเขาเป็นปฐมเทพชั้นที่สี่ กล่าวคือปฐมเทพขั้นสมบูรณ์น้อย
"อาวสิบ ก็เจ้าเด็กน้อยคนนี้แหละที่คิดแย่งฝ่าเป่าของแดนดาบเรา แถมยังลงมือกับกระหม่อม ทำให้กระหม่อมบาดเจ็บ ขอร้องให้อาวสิบฆ่ามันเสีย"
ซือหม่าจื่อหยางมองเห็นเย่อวิ๋นเฟยเข้าก็แสดงปี่สังหารเต็มบริจาค ชี้นิ้วที่เย่อวิ๋นเฟยพูดทันที
เมื่อเห็นโจวหวานชิงเดินตามหลังเย่อวิ๋นเฟยมา ไฟในใจของเขาก็ยิ่งลุกโชนยิ่งกว่าเดิม เพราะนานมาแล้วที่ซือหม่าจื่อหยางมองโจวหวานชิงเป็นหญิงของตน บัดนี้หญิงของตัวเองกลับอยู่กับชายแปลกหน้าอีกคน ยิ่งทำให้เขาโกรธเกรี้ยว
"เด็กน้อย เจ้ากล้าขนาดนี้เชียวหรือ กล้าแย่งฝ่าเป่าแห่งแดนดาบของข้า ยังทำร้ายคนแห่งแดนดาบของข้า นับเป็นโทษถึงตาย
บัดนี้ส่งดาบวิเศษคืนมาโดยพลัน และคุกเข่าลงรับโทษ"
ผู้อาวุโสร่างแห้งผากขยิบตาขึ้นลง กวาดสายตามองเย่อวิ๋นเฟยหนึ่งหน แล้วเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่า ปนด้วยราชศักดิ์ที่ไม่อาจโต้แย้ง สายตาเย็นเยียบราวคมดาบ
"ผู้อาวุโส โปรดอย่าเชื่อถ้อยคำข้างเดียวของซือหม่าจื่อหยางเลย
ดาบวิเศษนั้นท่านเย่ได้มาจากการออกสำรวจแสวงหาของวิเศษในแดนอันตราย สิ่งนี้เรียกว่าของวิเศษแดนสวรรค์ ผู้มีบุญวาสนาย่อมได้ครอบครอง มิใช่ท่านเย่ตั้งใจแย่งฝ่าเป่าของแดนดาบท่าน
ส่วนเรื่องที่ซือหม่าจื่อหยางบาดเจ็บ ก็เพราะเขาเป็นฝ่ายยั่วยุโจมตีท่านเย่ก่อน ท่านเย่จำต้องรับมือ จึงทำให้เขาบาดเจ็บ"
ยังไม่ทันที่เย่อวิ๋นเฟยจะได้เอ่ย โจวหวานชิงก้าวออกไปหนึ่งก้าว กล่าวกับผู้อาวุโสนั้นอย่างเคารพนอบน้อม
"นายท่าน คิดไม่ถึงว่าพี่สาวโจวจะภักดีเฝ้าท่านถึงเพียงนี้
เสน่ห์ของท่านเจ้าข้าช่างทรงพลังเหลือเกิน"
หูเมี่ยวพูดพร้อมรอยยิ้ม
"อย่าพูดไร้สาระ หัวเล็ก ๆ ของเจ้าอย่าได้คิดเรื่องไร้ประโยชน์แบบนี้ทั้งวัน ข้าเคยช่วยชีวิตนางไว้ นางจึงทำเช่นนี้"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"เจ้าหญิงน้อยแซ่โจวแห่งแดนบรรพตันไม้นั่นเหรอ?
ข้ามองว่าเจ้ากับจื่อหยางก็เข้าคู่กันดีนี่นา ข้าจะลงมือจัดการ ช่วยจัดบุญสมพัทธ์ระหว่างเจ้าทั้งสองก็ได้
ส่วนเด็กน้อยคนนั้นเป็นคนนอก เจ้าอย่าได้พูดหวังดีแทนคนนอก มาอยู่ฝ่ายพวกข้าเถิด"