สายฟ้าฟ้าเหล่านี้ตรงหน้าสำหรับเหลยเจ๋อแล้วคือทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรชั้นเลิศ
เหลยเจ๋ออ้าปากกว้างดูดพลัน สายฟ้ารอบด้านพวยพุ่งไหลบ่าเข้าสู่ปากร้างของมันอย่างมโหฬาร ถูกกลืนกินเข้าไปในท้อง
ฝ่ายเย่อวิ๋นเฟยในขณะนั้นหยิบกระบี่ยาวออกมาเริ่มเก็บกวาดไม้ฟ้าผ่า
"ไม้ฟ้าผ่าเหล่านี้ตั้งแต่ยอดจรดรากล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า อย่าทำลายลำต้นของมันเด็ดขาด"
"ข้าว่าเจ้าควรย้ายมันทั้งต้นเข้าไปปลูกในหอเงามายาจะดีกว่า"
ผู้อาวุโสฮุ่นเอ่ยเตือนเย่อวิ๋นเฟยทันที
"ก็ดี"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้ารับ แล้วมิได้ฟันไม้แต่เริ่มถอนรากแทน
เย่อวิ๋นเฟยเก็บกระบี่ยาว ใช้สองมือคว้าลงไป จับต้นไม้ฟ้าผ่าขนาดใหญ่แต่ละต้นไว้คนละต้น จากนั้นระดมพลังกายของตนดึงออกมาอย่างรุนแรง ไม้ฟ้าผ่าทั้งสองต้นก็ปะทุพลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวออกมาทันที ม้วนตัวปะทุอย่างรุนแรงราวกับจะดิ้นหลุดพ้นจากสองฝ่ามือของเย่อวิ๋นเฟย
แต่พลังกายของเย่อวิ๋นเฟยแข็งแกร่งเกินไป ยิ่งกว่านั้นในระหว่างการบำเพ็ญเพียรในอดีต ร่างกายของเขาเคยผ่านการชำระล้างด้วยสายฟ้านับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายของเขาจึงไม่กลัวการฟาดของสายฟ้าแม้แต่น้อย
ไม่นานไม้ฟ้าผ่าทั้งสองต้นก็ถูกเย่อวิ๋นเฟยดึงขึ้นมาทั้งรากทั้งดินอย่างหนักหน่วง
"ข้ามาช่วย"
แสงทองฉายวาบ มังกรหวี่ทองคำปรากฏตัวอยู่เคียงข้าง สวมมงกุฎทองคำบนศีรษะ ห่มคลุมฉลองพระองค์สีทองยาว ดูงดงามยิ่ง
ด้วยสายเลือดที่ฝ่าฟันขึ้นสูงขึ้นไม่หยุด มังกรหวี่ทองคำในตอนนี้ได้กลายเป็นชายหนุ่มผู้ห่มคลุมฉลองพระองค์สีทองเสียแล้ว
หนอนไหมมังกรเขาทองทำตามวิธีของเย่อวิ๋นเฟย ยื่นสองฝ่ามือขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่ามือสีทองทั้งสองจับต้นไม้ฟ้าผ่าขนาดใหญ่แต่ละต้นแล้วดึงขึ้นพลัน
พลังกายคือหนึ่งในพรสวรรค์ของมังกรหวี่ทองคำ พลังกายของมันแม้เทียบเย่อวิ๋นเฟยไม่ได้ แต่ก็ไม่อ่อนแออย่างแน่นอน