ชรานามหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นบูชาโบราณแห่งหนึ่ง สวมเสื้อคลุมนักพรตสีเหลืองอ่อน อุ้มไม้กวาดขนไก่ปัดฝุ่นไว้ในอ้อมอก เครายาวสามเส้นพลิ้วลงมาถึงอก ภายนอกดูสง่างามดั่งเซียน พ้นจากธุลีโลก
แต่เวลานี้สีหน้าของเขากลับเคร่งขรึมยิ่ง
รายรอบแท่นบูชาโบราณนั้น มีชราอีกห้าคนนั่งขัดสมาธิเรียงกัน วัยใกล้เคียงกันทั้งสิ้น ทุกคนแต่งกายดั่งนักบวชเต๋า มวยผมเป็นจุกเต๋า ทั้งร่างแผ่พลังลี้ลับลึกซึ้งเกินคาดคะเน
"ศิษย์พี่ใหญ่ สถานการณ์บัดนี้เป็นเช่นไรแล้ว"
ชราคนหนึ่งเอ่ยถามชราผู้นั่งเวทย์บนแท่นบูชา
"สถานการณ์ยังไม่เอื้ออำนวย
ฝ่ายผู้พิทักษ์พ่ายแพ้อย่างน้อยในห้าห้วง คือห้วงที่สี่ ที่ห้า ที่หก ที่เจ็ด และที่แปด"
ศิษย์พี่ใหญ่ผู้นั่งเวทย์บนแท่นบูชากล่าว
"อะไรนะ ในมหาอากาศที่สี่ ฝ่ายผู้พิทักษ์ของเราก็พ่ายแพ้ด้วยหรือ"
ชราทั้งห้ารายรอบแท่นบูชาได้ยินเช่นนั้น ต่างสีหน้าเปลี่ยนอย่างรุนแรง
"เป็นจริงดั่งนั้น ตามข่าวที่เพิ่งส่งกลับมาจากห้วงที่สี่ และการทำนายของข้า กองกำลังของฝ่ายผู้พิทักษ์ในห้วงที่สี่สูญเสียหนักหน่วง กระแสใหญ่สิ้นสุดลงแล้ว"
ศิษย์พี่ใหญ่ถอนใจยาว แล้วส่ายหน้ากล่าว
"เป็นไปได้เช่นไร
มหาอากาศทั้งแปด ฝ่ายผู้พิทักษ์ของเรากลับพ่ายแพ้ถึงห้ามหาอากาศ
ไม่คิดว่าคณาลัยฮุนหยวนจะทรงอานุภาพถึงเพียงนี้ ดูเหมือนคณาลัยฮุนหยวนย่อมสะสมกำลังอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด เพื่อรอจังหวะเช่นนี้ที่จะประมือชะตากรรมกับฝ่ายผู้พิทักษ์ของเรา"
ชราทั้งห้าต่างตกตะลึงและโกรธกรีด