ปรมาจารย์สวรรค์สายฟ้ากล่าวจบ ก็ถือหยกจารึกเร่งรีบไปเตรียมการ
วัดต้าเล่ออินแข็งแกร่งมีรากฐานหยั่งลึก การรวบรวมยาและทรัพย์แห่งสวรรค์ที่เย่อวิ๋นเฟยระบุไว้ คงไม่ใช่เรื่องยากเย็น
เย่อวิ๋นเฟยนั่งขัดสมาธิกลางลาน เริ่มกลืนหลอมแส้เหลืองยาวและเข็มทิศโบราณนั้น
กลางลาน ในสระ พระเฒ่ารูปนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ไม่มีลมหายใจแม้สักนิด
พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยแผ่เข้าไปในของวิเศษทั้งสอง เพื่อสัมผัสรับรู้
ครืน ๆ ...
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกเหมือนได้เข้าสู่โลกอันกว้างใหญ่สองแห่ง
ในของวิเศษทั้งสองนี้วางกับดักจำนวนมาก ยังอัดแน่นไปด้วยพลังงานปฐพีปราณและกฎเกณฑ์ธาตุดิน อันน่าสะพรึง ราวกับโลกเล็ก ๆ สองใบที่กว้างใหญ่ไพศาล
หากปฐพีจารย์ทั่ว ๆ ไปมาถึงที่นี่ อาจไม่สามารถกลืนหลอมของวิเศษชั้นสูงเหล่านี้ได้
แต่เย่อวิ๋นเฟยเคยพบเห็นของวิเศษระดับสูงมามากมาย แม้แต่ของวิเศษระดับจักรพรรดิ ก็เคยกลืนหลอมมานับไม่ถ้วน!
เมื่อเวลาผ่านไปทีละน้อย เย่อวิ๋นเฟยเริ่มเข้าใจสภาพภายในของของวิเศษทั้งสองนี้ทีละน้อย
"อีกไม่นาน ข้าจะกลืนหลอมสำเร็จ"
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยเริ่มจารึกรอยประทับพลังวิญญาณของตนลงในของวิเศษทั้งสอง
นี่คือขั้นตอนสำคัญที่สุดในการกลืนหลอมของวิเศษ
"ฮึฮึ ...
พระแก่ที่ฝังดินมานับหมื่นปี ยังคิดจะฟื้นคืนชีพอีกหรือ ช่างน่าขันนัก
ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าสลายเป็นธุลีจริง ๆ เสียที"
ในขณะนั้น เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขึ้นในลานเล็ก ๆ ราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกชั้นเก้า ชวนให้ขนลุกเกาะกุม
ร่างที่ถูกหมอกดำปกคลุมปรากฏขึ้น พอจะสังเกตเห็นได้ว่า เป็นผู้เฒ่ารูปร่างผอมโซ พยุงไม้เท้าสีดำ แต่ใบหน้ามีกฎเกณฑ์นิรนามบดบังไว้ ทำให้ไม่อาจมองเห็นได้ชัด