ทันใดนั้น ผู้คนพากันหันไปมอง เห็นเพียงไม่ไกล มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใด กำลังจ้องมองผู้อาวุโสถานด้วยแววตาเย็นเยียบ
เมื่อเห็นชายหนุ่มคนนี้ อู๋เฮยซาน ตู้กูหวน และคนอื่นๆ ต่างตะลึงงันไปหมด สีหน้าเผยความไม่อยากเชื่อ
พวกเขาเพิ่งเอ่ยถึงเย่อวิ๋นเฟยไปหยกๆ พอหันกลับมาก็เห็นเย่อวิ๋นเฟยแล้ว!
ความรู้สึกนี้ราวกับอยู่ในความฝัน!
“เหมือนจะเป็นท่านหัวหน้า?
ข้าตาฝาดไปหรือไม่?”
อู๋เฮยซานขยี้ตาอย่างแรง จากนั้นก็ลืมตากว้าง มองไปทางเย่อวิ๋นเฟย
“เจ้าไม่ได้ตาฝาด เป็นข้าจริงๆ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวยิ้มๆ
“เป็นท่านหัวหน้าจริงๆ!
ท่านหัวหน้า เจ้ากลับมาได้ทันเวลายิ่งนัก!
ข้าคิดถึงเจ้ามาก!”
อู๋เฮยซานยืนยันได้ว่าเป็นเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง พุ่งเข้าไปทันที
“อยู่ห่างข้า!
อย่ามาทำคลื่นไส้เช่นนี้!”
เย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยแรงกดดันพลังวิญญาณ สกัดอู๋เฮยซานให้หยุด
“ท่านหัวหน้า ข้าก็แค่คิดถึงเจ้า!”
อู๋เฮยซานถูกแรงกดดันพลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยผลักจนถอยหลังไปหลายก้าว กล่าวอย่างเจื่อนๆ
ฟิ้วฟิ้ว……
ตู้กูหวน เวินจื่อ หยวนต้าหย่ง หลงอิ๋งอิ๋ง เติ้งเซียนเซียน และคนอื่นๆ ต่างดีใจยิ่ง พากันกรูเข้าไปหาเย่อวิ๋นเฟย
“ไอ้ผิดเพี้ยน อู๋เฮยซานพูดไม่ผิด เจ้ากลับมาได้ทันเวลายิ่งนัก!
พวกมันคิดก่อกบฏ ยังจะไปจับคนตระกูลเย่ของเจ้าอีก!”
เวินจื่อชี้นิ้วไปที่ผู้อาวุโสถาน ตะโกนเสียงดัง
“เย่อวิ๋นเฟย……
กึกๆ……
ท่านอาจารย์ใหญ่เย่……”
เวลานี้ ผู้อาวุโสถานจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยอย่างแน่วแน่ ราวกับตกอยู่ในหลุมน้ำแข็งทมิฬหมื่นปี ร่างกายสั่นเทา ฟันบนฟันล่างกระทบกันดังกรอดๆ อย่างหวาดกลัวสุดขีด
ไกลออกไป ฮวางจื่อซื่อนำกลุ่มลูกน้อง เตรียมมุ่งหน้าไปยังเขตที่พักของคนตระกูลเย่
ตอนนี้ก็หยุดฝีเท้า หันหลังกลับมามองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความหวาดกลัว ตะลึงงันไปแล้ว!