ไม่นานนัก ณ จุดที่ทะเลและแผ่นฟ้าสถาปนารอยต่อกันในแดนไกล ภาพเกาะแห่งหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจาง ๆ ขนาดของเกาะนั้นยิ่งใหญ่นัก ยืนตระหง่านอยู่เหนือระดับน้ำทะเล มองไปทางไหนก็เห็นได้ชัดเจน
"เบื้องหน้านั่นคือเกาะฝังเทพ"
หวงซางมาถึงจุดนี้จึงชะลอความเร็วลง แล้วกล่าวแก่เย่อวิ๋นเฟยผ่านเสียงสื่อจิต
ขณะนั้นหวงซางได้ปกปิดสัมผัสและร่างของตนอย่างแนบเนียนเรียบร้อยแล้ว
เย่อวิ๋นเฟยและอีกหลายคนที่อยู่ภายในหอเงามายา ต่างก็ใช้อุบายของตนปกปิดสัมผัสของตนเต็มขีดสุดเช่นกัน
เพราะเหนือเกาะฝังเทพนี้ได้ฝังศพผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนตลอดกาล ใครจะรู้เล่าว่าผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นในสภาพแวดล้อมพิเศษอย่างทะเลหวงกู่และเกาะฝังเทพ จะแปรกลายเป็นสิ่งแปลกประหลาดเช่นไร?
ความเร็วของหวงซางเริ่มลดลง ซุกซ่อนตัวเหนือผืนน้ำทะเล แปรร่างเป็นจุดสีเทาเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเอาใจใส่ แล่นเลาะไปตามผืนคลื่นอันคลุกคลี แผ่วเบาเข้าใกล้เกาะเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน
ครืน ๆ ๆ...
ทันใดนั้น คลื่นพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งกล้าก็กวาดตรวจไปมาเหนือผืนทะเลราวสายตาที่พร่างพราย
"ข้าจำได้ว่าครั้งก่อนที่พวกเรามา ไม่มีผู้ใดคอยตรวจสัมผัสอยู่ที่นี่เลย แต่บัดนี้กลับมีผู้แข็งแกร่งอันน่าสะพรึงนับไม่ถ้วนคอยตรวจตราผืนทะเลนี้ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้กัน?"
มังกรตัวหนอนเขาทองกล่าวด้วยความตกตลึง
"เป็นไปได้สูงว่าเป็นเพราะเรื่องในครั้งก่อน เมื่อของวิเศษของเหล่าดวงวิญญาณบนเกาะฝังเทพถูกขโมยไป เขาจึงเริ่มเอาใจใส่ทุกการเคลื่อนไหวรอบ ๆ ผืนทะเล มิให้เหตุการณ์เช่นนั้นซ้ำอีก
มนุษย์หินเมื่อครู่น่าจะเป็นผู้ลาดตระเวนอยู่บนผืนทะเลรอบ ๆ เกาะนี้ ครั้งก่อนที่พวกเรามา ก่อนจะขึ้นเกาะ ไม่เคยเห็นมนุษย์หินนั้น ก็ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดลาดตระเวนเลย"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
"จริง เห็นได้ว่าบริเวณทะเลนี้ได้เพิ่มการรักษาการณ์แน่นหนาขึ้นแล้ว พวกเราต้องระมัดระวังเสียหน่อย"