"เจ้าหนู เจ้ามันก็แค่โอหังเกินไป!
ข้าทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ!
จงรับความตาย!"
ชายร่างสูงใหญ่ผู้นั้นได้ยินดังนั้น ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที พลางตวาดออกมาอย่างดุร้าย
ชายร่างสูงใหญ่ผู้นี้คือองค์ชายใหญ่แห่งจักรวรรดิลมดำ!
เพียงเห็นเขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกมีดใหญ่ในมือขึ้น ฟันลงมาที่เย่อวิ๋นเฟย
ครืน ๆ ๆ ...
แสงดาบอันยิ่งใหญ่และกว้างใหญ่ไพศาลพลันปะทุออกมา ทะเลปราณดาบอันเจิดจ้าแพร่กระจายออกไป พัดพาเข้าหาเย่อวิ๋นเฟย บีบให้เหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์รอบข้างต้องถอยหนีกันระงม
"สิบสามมีดลมดำ สมคำร่ำลือจริง ๆ!"
มีคนอุทานเบา ๆ ด้วยความทึ่ง
"เจ้าใช้มีด ข้าใช้กระบี่!"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ ชักกระบี่ยาวออกมา ฟันกระบี่หนึ่งครั้งขวางไปข้างหน้า
ครืน...
ประกายกระบี่อันยิ่งใหญ่ถือกำเนิดขึ้น กลิ้งไปข้างหน้าอย่างน่าเกรงขาม
เปรี๊ยะ!
มีดใหญ่ในมือองค์ชายใหญ่หักเสียงดัง ประกายดาบอันเกรียวกราวพลันหายไปในพริบตา
ครืน!
ประกายกระบี่นั้นยังคงกลิ้งไปข้างหน้า พุ่งเข้าฟันใส่องค์ชายใหญ่
"ช่วยด้วย!"
องค์ชายใหญ่สัมผัสได้ถึงเจตจำนงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในประกายกระบี่นั้น ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
"หยุดมือ!
นี่คือองค์ชายใหญ่แห่งจักรวรรดิลมดำ แม้แต่เขาเจ้าที่ยังกล้าฆ่า จะต้องถูกจักรวรรดิลมดำไล่ล่าถึงที่สุดแน่!"
"เจ้าหนู อย่าได้โอหัง!"
...
เหล่าอัจฉริยะคนอื่น ๆ รอบข้างต่างโกรธแค้นเป็นอย่างมาก ต่างคิดจะเข้าไปขัดขวางเย่อวิ๋นเฟย
"คิดจะรุมหรือ!"
คังกว้างผิงปรากฏตัวข้างกายเย่อวิ๋นเฟย ในมือกำแส้เงินยาวเส้นหนึ่ง ฟาดแส้ออกไปหนึ่งครั้ง กลายเป็นเงาแส้นับหมื่นนับพัน พุ่งเข้าใส่เหล่าอัจฉริยะเหล่านั้น
ฉับ!
ด้วยความเร็วอันยอดเยี่ยมและประสบการณ์การต่อสู้อันช่ำชองของเย่อวิ๋นเฟย เขาใช้กระบี่ฟันองค์ชายใหญ่นั้นออกเป็นสองซีกได้ในพริบตา