"หนุ่มใหญ่ สิ่งนี้เป็นความปรารถนาสุดท้ายของข้าตอนนี้ หวังว่าเจ้าจะช่วยข้าไปทำให้สำเร็จด้วย"
จิตสงครามผู้นั้นกล่าวต่อ
ในขณะที่เอ่ย นางออกนิ้วชี้ แล้วส่งสายวิญญาณแห่งข้อมูลหนึ่งพุ่งเข้าสู่ทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย
"ท่านอาวุโส ข้าจะทำเต็มกำลังที่มี แต่ไม่กล้ารับประกันว่าในที่สุดจะสำเร็จภารกิจนี้หรือไม่"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดชันใจ แล้วจำต้องพยักหน้าตอบรับอย่างอาลัก
"หนุ่มใหญ่ ขอบใจเจ้า ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้าจะสำเร็จคำสั่งเสียของข้าได้"
จิตสงครามผู้นั้นพยักหน้ารับ
จากนั้นสายอากาศของเขาก็ค่อย ๆ เริ่มบ้าคลั่ง ดวงตาที่เมื่อครู่ยังรู้ตัวดีเริ่มกลายเป็นว่างเปล่าไปทีละน้อย ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายการสังหารหนาหนัก ราวกับกลับคืนสู่สภาพจิตสงครามที่มัวหมองและคลั่งไคล้อีกครั้ง
ต่อจากนั้น ม้าศึกปีกยักษ์ที่เขาขี่ก็หันคอฉับพลัน พุ่งทะยานออกไปสู่ขอบฟ้าอันไกลโพ้น
"ไม่คิดเลยว่าจิตสงครามผู้นี้จะผ่านกาลเวลาอันยาวนานถึงเพียงนี้ แต่ยังเหลือสติสัมปชัญญะอยู่อีกช่วงหนึ่ง
ซึ่งแสดงว่า ดอกไม้ขาวดอกนี้คือความหมางเมิงที่แรงกล้าที่สุดของเขา
พอดีความหมางเมิงนี้รุนแรงเกินไป จิตสงครามผู้นี้จึงตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังกาลเวลายาวนานเช่นนั้น และฝากคำสั่งเสียไว้กับเจ้า"
ผู้อาวุโสฮุ่นมองดูแผนหลังของจิตสงครามผู้นั้น แล้วเอ่ยขึ้น
"ที่แท้ท่านอาวุโสผู้นี้คือผู้แห่งยุคโบราณของสามพันโลกใหญ่เล็ก ข้าจะพยายามเท่าที่ทำได้"
เย่อวิ๋นเฟยอ่านสายวิญญาณแห่งข้อมูลที่จิตสงครามส่งเข้าทะเลวิญญาณของตนเพียงช่วงสั้น ๆ ก็ทราบเรื่องราวของจิตสงครามผู้นี้โดยประมาณ
ส่วน "หมิ่นเอ๋อร์" ที่เขากล่าวถึง น่าจะอยู่ในหมู่โลกอื่นแห่งหนึ่งในมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างสมัยโบราณ
"มหาสมุทรห้วงจินต์ว่างเกิดเรื่องราววุ่นวายมากมายนัก ยังถูกฟาดฟันจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ การจะไปตามหาผู้หนึ่งจากยุคโบราณ ย่อมยากยิ่ง
ถ้าหมิ่นเอ๋อร์ผู้นั้นยังคงอยู่ในหมู่โลกเดิมสมัยโบราณก็ยังง่าย
แต่ผู้แห่งโบราณมีโอกาสสูงที่จะย้ายไปยังแห่งอื่นตามการเปลี่ยนแปลงยาวนานของมหาสมุทรห้วงจินต์ว่าง แม้กระทั่งอาจสิ้นชีพไปนานแล้วก็เป็นได้"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวเสียงหนักแน่น