"หูเมี่ยว เซี่ยวฮุย พวกเจ้าคงไม่เป็นไรแล้วสินะ"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้ม
"หายสนิทตั้งนานแล้วล่ะ กินยาลูกกลั่นที่นายท่านหลอมให้ ขนาดบาดแผลสาหัสแค่ไหนก็ต้องหายดี"
หูเมี่ยวแลบลิ้นใส่เย่อวิ๋นเฟยแล้วตอบ
"ข้าก็ไม่เป็นไรแล้ว
เย่อวิ๋นเฟย เดิมทีข้ายังคิดว่าหาโอกาสกลับไปเยี่ยมพวกเจ้าอยู่เลย ไม่คิดว่าเจ้าจะมาอยู่ที่นี่ได้
เออ แล้วพี่ชายข้าล่ะ ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง"
เซี่ยวฮุยเอ่ยถาม
"พี่ชายเจ้าตอนนี้อยู่ที่หมู่ดาวเสวียนหวงทะเลดาวเทียนหลัว ข้าตั้งองค์กรขึ้นมาแห่งหนึ่งชื่อว่าตำหนักชิงอวิ๋น สำนักงานใหญ่อยู่ที่แคว้นเป่ยหวงของหมู่ดาวเสวียนหวง เมื่อไหร่ว่างก็กลับไปเยี่ยมพี่ชายเจ้าได้"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ย
"ชื่อตำหนักชิงอวิ๋นนี้ มาจากชื่อของเจ้ากับพี่สาวชิงลั่วรวมกันหรือไม่"
เซี่ยวฮุยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"ใช่แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"เจ้าดีกับพี่สาวชิงลั่วจริงๆ"
เซี่ยวฮุยถอนหายใจเบาๆ
ซูชิงลั่วใบหน้าขึ้นสีเรื่อเล็กน้อย นางได้ยินชื่อตำหนักชิงอวิ๋นก็รู้ความหมายในนั้นแล้ว
"เอาล่ะ ออกไปพบผู้อาวุโสท่านหนึ่งกันเถอะ ท่านผู้นั้นช่วยชีวิตพวกเราไว้"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ย
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็พาซูชิงลั่ว หูเมี่ยว เซี่ยวฮุยทั้งสามคนออกจากหอเงามายา แล้วเดินออกจากถ้ำบำเพ็ญ
"พวกเจ้าไม่เป็นไรกันแล้วหรือ"
เย่อวิ๋นเฟยสี่คนเพิ่งก้าวออกจากถ้ำบำเพ็ญ ชายชราชุดเทาคนนั้นก็มาถึงแล้วเอ่ยถาม
"ผู้อาวุโส พวกเราไม่เป็นไรแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
"ก่อนหน้านี้พวกเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น ยังไม่ทันถึงหนึ่งวันก็หายดีหมดแล้ว
เหอะๆ หนุ่มน้อย คงเป็นเพราะเจ้าเป็นเหตุกระมัง ข้ากลับมองเจ้าไม่ทะลุสักนิด"