เมืองหลวง สามวันต่อมา
จูฉีเจี๋ยได้กำจัดคนสนิทของจักรพรรดิองค์ก่อนจนหมดสิ้นแล้ว
“ถึงเวลาที่เราต้องกลับแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยพูดกับเจ้าสำนักหลิว
“ใช่แล้ว พวกเราสำนักจื่อเวยยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ถึงเวลากลับจริงๆ”
เจ้าสำนักหลิวพยักหน้า
ช่วงเวลานี้ พลังของสำนักจื่อเวยแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ มีแนวโน้มการพัฒนาที่ดี เจ้าสำนักหลิวตอนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังใจ
จากนั้น เจ้าสำนักหลิวก็นำกำลังพลของสำนักจื่อเวยออกจากเมืองหลวง
จูฉีเจี๋ยนำขุนนางทั้งปวงของราชสำนักส่งออกไปนอกเมืองหลวงด้วยตัวเอง มองส่งกำลังพลของสำนักจื่อเวยจากไปไกล
“พวกเจ้าจงจำคำสั่งของบรรพชนสิบชั่วอายุคนไว้ ตั้งแต่นี้ต่อไป ราชวงศ์เยี่ยนของเราจะยอมอยู่ภายใต้สำนักจื่อเวย ห้ามมีความคิดอื่นใดอีก
นี่คือคำสาบานที่บรรพชนของตระกูลจูเราได้ตั้งไว้ จะไม่มีวันทรยศ!”
จูฉีเจี๋ยกล่าวเสียงดัง
“ขอรับ!”
ขุนนางทั้งหมดตอบพร้อมกัน
“พวกท่านไม่จำเป็นต้องคิดว่าสำนักจื่อเวยอ่อนแอกว่าราชวงศ์ของเรา ที่จริง เมื่อก่อนเราทุกคนดูถูกสำนักจื่อเวยไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ครั้งก่อนราชวงศ์เราร่วมกับสำนักเซิ่งหยวนและสำนักเฉียนหยาง สามมหาอำนาจยกกองทัพไปจัดการสำนักจื่อเวย ผลสุดท้ายคิดว่าทุกท่านคงรู้แล้ว
กองทัพพันธมิตรสามมหาอำนาจพ่ายแพ้ย่อยยับ!
พวกท่านยังคิดว่าสำนักจื่อเวยอ่อนแออยู่อีกหรือ?”
ฟังคำพูดของจูฉีเจี๋ย ขุนนางแต่ละคนต่างพากันพยักหน้า
“อีกอย่าง ตามที่บรรพชนสิบชั่วอายุคนกล่าวไว้ จื่อเวยต้าตี้อาจยังมีชีวิตอยู่ พวกท่านรู้หรือไม่ว่านี่หมายความว่าอย่างไร?
นี่หมายความว่า เมื่อจื่อเวยต้าตี้กลับมา สำนักจื่อเวยจะก้าวขึ้นครองอำนาจทั่วทวีปหงเหมิงทันที หรือแม้แต่ครองสามพันโลกใหญ่เล็ก!