"เจ้าสัตว์ร้ายตัวโตขนาดนี้ กลายเป็นลูกน้องของเจ้าไปได้อย่างไร?
เจ้าคุ้นเคยกับมันขนาดนี้ ดูท่าเหมือนเป็นคนรู้จักกันจริง ๆ นะ!"
วิญญาณของชายร่างใหญ่ปรากฏกายข้างกายเย่อวิ๋นเฟย สีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง
"ข้าบอกแล้วไงว่าเป็นคนรู้จัก ข้าไม่ได้หลอกเจ้า"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเบา ๆ
"เอาล่ะ เตรียมตัวไปกันเถอะ
เจ้าย่อขนาดร่างลงมาเถอะ
ร่างจริงของเจ้าเด่นเกินไป"
เย่อวิ๋นเฟยพูดกับมนุษย์มารน้ำแข็ง
มนุษย์มารน้ำแข็งตนนี้ร่างกายสูงกว่าร้อยเมตร ทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยขนสีขาวหนา ๆ ลักษณะแปลกประหลาดยิ่งนัก
"ตามนั้น!"
มนุษย์มารน้ำแข็งพยักหน้า ร่างสูงใหญ่เริ่มย่อเล็กลงเรื่อย ๆ ในที่สุดก็กลายเป็นชายร่างใหญ่สูงสองเมตรกว่า ๆ เดินเข้ามาข้างกายเย่อวิ๋นเฟย
"อืม ต่อไปข้าจะเรียกเจ้าว่า ต้าปิง"
เย่อวิ๋นเฟยมองมนุษย์มารน้ำแข็งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความพอใจ แล้วพยักหน้า
มนุษย์มารน้ำแข็งตนนี้ในยามที่ติดตามเย่อวิ๋นเฟยอยู่นั้น ก็ใช้ร่างแบบนี้มาตลอด และเย่อวิ๋นเฟยก็เรียกมันว่าต้าปิงเสมอมา
"ต้าปิง?
ก็ได้"
มนุษย์มารน้ำแข็งตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ
"ไปกันเถอะ"
เย่อวิ๋นเฟยหมุนตัว เตรียมจะจากไป
"เดี๋ยวก่อน"
มนุษย์มารน้ำแข็งเดินไปที่มุมหนึ่งของถ้ำใต้ดิน ใช้กำปั้นทุบแท่งน้ำแข็งสีดำสูงสิบกว่าเมตรให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วหยิบไม้คทาสีขาวท่อนหนึ่งออกมา
"ไม้ที่ตัดมาจากต้นท้อน้ำแข็งพันปี ของดีทีเดียว"
เย่อวิ๋นเฟยเหลือบมองไม้คทาสีขาวท่อนนั้นแล้วพูดขึ้น
"ท่านพี่ ทุกอย่างของข้า ท่านรู้ไปหมดจริง ๆ"
ในเวลานี้ มนุษย์มารน้ำแข็งตนนี้ยอมศิโรราบด้วยใจจริงแล้ว
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยนำมนุษย์มารน้ำแข็งเดินออกจากถ้ำใต้ดิน มุ่งหน้าขึ้นสู่ผืนดิน