“ไอ้ตัวดีเลว ตอนนี้ใครตกอยู่ในมือใครกันแน่”
ฉินเสี่ยวอวี่มองไปยังฉินเสี่ยวเชียนตรงหน้า น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เธอได้ยินจากปากของท่านปู่แปดว่าคนในสายสายของตนถูกฉินเสี่ยวเชียนนำพวกตามล่าฆ่าฟันมามากมาย ในใจจึงเกลียดชังนางจนสุดหัวป่าน
“ฉินเสี่ยวอวี่ เจ้ากะทำอะไร!
สิ่งเหล่านี้ที่อาถรรพ์ราวปีศาจ เจ้าเป็นผู้กระทำเองหรือ”
ฉินเสี่ยวเชียนเห็นฉินเสี่ยวอวี่พุ่งมาปรากฏตัวตรงหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งตกใจทั้งโกรธกริ้ว ตะโกนลั่นขึ้นมา
ฉินเสี่ยวอวี่ชักกระบี่ยาวออกมา แลบแล้วแลบอีก ตัดร่างของฉินเสี่ยวเชียนขาดเป็นแปดท่อนในทันที
ส่วนคนอื่น ๆ ที่ฉินเสี่ยวเชียนพามาด้วย ต่างถูกขังอยู่ในม่านกับดักวิญญาณหลงทาง เสียสิ้นฤทธิ์ต้านทานไปแล้ว ถูกหวงซางกลืนวิญญาณทีละคน
ช่วงเวลาก่อนหน้านี้หวงซางเคยกลืนวิญญาณระดับเทพแท้มา พลังจึงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชั้นอย่างมหาศาล การรับมือเทพห้วงว่างพวกธรรมดาเหล่านี้ในตอนนี้ช่างง่ายดายนัก
ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเย่อวิ๋นเฟยกับบรรดาเทพแท้ทั้งหลายยืนเฝ้าช่วยเป็นกำลังอีกแรงหนึ่ง ราวเสือได้ปีก ไม่ถึงชั่วพริบตาก็สังหารคนที่ฉินเสี่ยวเชียนพามาหมดสิ้น เหลือเพียงวิญญาณของฉินเสี่ยวเชียนที่ลอยค้างอยู่ตรงนั้น สั่นเทิ้มราวใบไม้ไหว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เป็นไปไม่ได้!”
ฉินเสี่ยวเชียนแทบรับความจริงตรงหน้าไม่ได้เลย
“ท่านชายเย่ ไอ้ตัวดีเลวนี่ยังไม่ต้องรีบฆ่า นางเป็นลูกศิษย์แกนกลางของสายลุงใหญ่ของเปิ่นกวน เปิ่นกวนจะมัดนางไว้ แล้วฆ่าให้คนของสายลุงใหญ่ดูต่อหน้า จึงจะระงับความเกลียดในใจได้”
ฉินเสี่ยวอวี่กล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“ตามใจเจ้าเถอะ”
เย่อวิ๋นเฟยความคิดเพียงสั่น ก็ผนึกวิญญาณของฉินเสี่ยวเชียนสนิทถาวร แถมยังฝังตราประทับหนึ่งไว้ในวิญญาณของนาง
มีตราประทับนี้อยู่ เพียงเย่อวิ๋นเฟยความคิดสั่นเบา ๆ วิญญาณของฉินเสี่ยวเชียนก็จะระเบิดเป็นผงคลุกเคล้า
“เป็นไปไม่ได้ ฉินเสี่ยวอวี่ เจ้าพาหนุ่มหน้าซื่อคนนี้มา เขามีสังกัดที่มาอย่างไรกัน?
เหตุใดเขาจึงมีวิชาน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้?”
ฉินเสี่ยวเชียนไม่ยอมแพ้อยู่ในใจ ตะโกนเสียงแหลมสูง
“ไอ้ตัวดีเลว ฐานะและที่มาของท่านชายเย่ เจ้าจะมีสิทธิ์ไปซักถามหรือ