เมื่อได้ยินเสียงตวาดเกรี้ยวกราดหลายสายนั้น สายตาของเย่อวิ๋นเฟยก็พลันเยือกเย็นลง
ณ เบื้องหน้า ไกลออกไป พวกพ้องเผ่าปีศาจโบราณจำนวนมากกำลังสกัดกั้นทางของศิษย์สถาบันเทียนเต้าสิบคนไว้
“ที่แท้พวกเขาก็อยู่ที่นี่!”
เมื่อเห็นศิษย์เหล่านั้น เย่อวิ๋นเฟยก็อดรำพึงในใจไม่ได้
ครั้งนี้สถาบันเทียนเต้ามีผู้เข้าสู่แดนเทพดับสูญทั้งสิ้นห้าสิบคน รวมถึงตู้ฝานด้วย เย่อวิ๋นเฟยตามหาเจอและพามาอยู่ข้างกายแล้วยี่สิบแปดคน
อีกสี่คนถูกสังหารไปแล้ว
ศิษย์ที่เหลืออีกสิบเจ็ดคนไร้วี่แววมาโดยตลาด ไม่คาดคิดว่าตอนนี้จะพบถึงสิบคน
อีกเจ็ดคน เกรงว่าจะร้ายมากกว่าดี
“หึ!
ในแดนเทพดับสูญ ข้าตามล่าพวกเจ้าศิษย์สถาบันเทียนเต้ามาตลอด ไม่คิดเลยว่าจนถึงตอนนี้ถึงจะได้พบพวกเจ้า!
คนของสถาบันเทียนเต้า ล้วนต้องตาย!”
เผ่าปีศาจโบราณหนุ่มผู้หนึ่งสูงถึงเก้าเมตร ในมือถือค้อนเหล็กยักษ์ พูดพลางหัวเราะเยาะ
เผ่าปีศาจโบราณหนุ่มผู้นี้มีขั้นภูมิขั้นหลอมเทพขั้นต้น!
“พวกเจ้าศิษย์สถาบันเทียนเต้าจงฟังไว้ ท่านผู้อยู่ตรงนี้คือองค์ชายรองแห่งเผ่าปีศาจโบราณของเรา!
วันนี้พวกเจ้าจะได้ตายในเงื้อมมือขององค์ชายรอง นับเป็นเกียรติอันสูงสุดของพวกเจ้า!”
“องค์ชายรอง เราลงมือได้เลย!
ข้าจะดูดเลือดพวกศิษย์สถาบันเทียนเต้าให้แห้ง!”
“อีกอย่าง อย่าลืมยึดของล้ำค่าทั้งหมดบนตัวพวกเขามาด้วย
พวกเขาฝ่าฟันเสี่ยงตายมากว่าสิบวัน แต่ผลที่ได้กลับตกเป็นของพวกเราทั้งหมด!”
……
เผ่าปีศาจโบราณคนอื่นๆ ก็หัวเราะเยาะให้ร้องตามๆ กัน
“ทุกคนเข้ามาชิดกัน สู้ตายกับมัน!”
ศิษย์ทั้งสิบคนต่างหน้าถอดสีเล็กน้อย เข้ามาใกล้กัน กระตุ้นขวัญกันเบาๆ
คนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ศิษย์ ก็เป็นเพียงขั้นวิญญาณปฐมขั้นปลาย ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ขององค์ชายรองผู้นั้นเลย!
“ลงมือ!”