“ฮ่าฮ่าฮ่า...
ข้าก็คือคลั่งแล้ว ตลอดปีที่ผ่านมาความปรารถนาของข้าต้องหลบซ่อนอยู่ในโลกอย่างไร้เกียรติ แถมยังต้องแอบฝากจิตวิญญาณของข้าไว้ในวิญญาณของเจ้า
การมีอยู่แบบนี้มันต่างจากความบ้าอย่างไร?
สัตว์นรกแซ่หยาง! ในอดีตข้าดีกับเจ้าเพียงใด แต่เจ้ากลับหักหลังลงมือกับข้าเบื้องหลัง กลืนกินวิญญาณของข้าไป และยังฆ่าเหล่าผู้เชี่ยวชาญของเผ่ามารปฐพีดินเราไปนับไม่ถ้วน ข้าอยากฉีกเนื้อเจ้ากิน ดื่มเลือดเจ้าให้หายคัน วันนี้ถึงเวลาที่เจ้าต้องตาย!”
เสียงนั้นหัวเราะออกมาดังลั่น เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
ตูม ตูม ตูม...
พลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดขึ้นต่อเนื่องภายในร่างชายชราชุดคราม ชัดเจนว่าบรรพชนเผ่ามารปฐพีดินที่ซ่อนอยู่ในร่างของเขาเริ่มลงมือสุดชีวิตแล้ว
เย่อวิ๋นเฟยฉวยโอกาสนี้ วิญญาณสองดวงของเขาซ้ายขวาประคองกันพุ่งเข้ากอดชายชราชุดเขียวครามไว้ ต่อจากนั้นดาวพลังวิญญาณสี่สิบกว่าดวงก็แปลงกายเป็นรูปวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยทั้งหมด พร้อมกันพรูออกมาจากทุกทิศ ลงมือพร้อมเพรียง บ้างกอดศีรษะ บ้างกอดแขน บ้างกอดลำตัว บ้างกอดขา
ดาวพลังวิญญาณแต่ละดวงเมื่อจำเป็นก็ใช้แทนวิญญาณหนึ่งดวงได้ ณ บัดนี้จึงเท่ากับมีวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยกว่าสี่สิบดวงกอดรัดชายชราชุดเขียวครามพร้อมกัน ทั้งด้านนอกด้านใน แน่นขนัด กดชายชราชุดเขียวครามตรึงไว้จนขยับไม่ได้
แม้แต่วิญญาณของผู้อาวุโสฮุ่น หนอนไหมมังกรเขาทอง หูเมี่ยว หวงซาง ฯลฯ ก็ยังพร้อมพรึบพุ่งเข้าปล้ำ ต่อย และกัดชายชราชุดเขียวคราม
“เจ้าสัตว์นี่แค่ครู่ก่อนแทบจะฆ่าพวกข้าตาย บัดนี้ข้าจะกัดวิญญาณของเจ้าออกมาทีละชิ้น ๆ แล้วกลืนกินมัน”
หนอนไหมมังกรเขาทองคำรามดังลั่น แล้วกัดเนื้อบนไหล่ของวิญญาณชายชราชุดครามฉีกออกมาหนึ่งชิ้น แล้วกลืนกินเข้าท้อง
แน่นอน เนื้อบนร่างวิญญาณของชายชราชุดเขียวผู้นี้ล้วนเกิดจากพลังวิญญาณและกฎพลังวิญญาณที่ควบแน่นแปลงรูปขึ้นมา
ขณะนั้นไม่ใช่เพียงหนอนไหมมังกรเขาทอง ทุกคนล้วนสุดชีวิตฉีกกัดชายชราชุดเขียวคราม
อ๊าก...
ชายชราชุดครามร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ตระหนกสยดสยองยิ่ง
“เฮ้ย ๆ เจ้าตายแน่แล้ว!”