หนึ่งวันต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยมาถึงเขตที่ราชันอสูรหงส์แดงกล่าวถึงในที่สุด
ที่นี่คือเขตแกนกลางของเขตเหมืองโบราณเป่ยหานแล้ว!
มองไปแค่ไกล พื้นที่แห้งแล้งกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ผู้คนไร้ผู้คน อีกทั้งยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายลี้ลับนานัปการ
เย่อวิ๋นเฟยพบว่า ในเขตแกนกลางของเขตเหมืองโบราณเป่ยหานแทบไม่มีเหมืองใดๆ เลย ดูเหมือนว่าสำนักใหญ่ทั้งหลายจะไม่ได้เข้ามาในพื้นที่นี้เพื่อขุดแร่
เย่อวิ๋นเฟยคิดเล็กน้อยก็เข้าใจเหตุผล
ที่นี่คือเขตแกนกลางของเหมืองโบราณ ย่อมเป็นสถานที่อันตรายที่สุดแน่นอน
คาดว่าแม้แต่สำนักใหญ่ในตงหวง (แดนตะวันออก)ก็ไม่กล้าส่งคนเข้ามาในเขตแกนกลางนี้เพื่อขุดแร่โดยพลการ
ทันใดนั้นเอง เย่อวิ๋นเฟยก็พบว่าเบื้องหน้ามีแนวเทือกเขากว้างใหญ่ไพศาลปรากฏขึ้น มีเทือกเขาขนาดมหึมาระนาบเรียงราย ราวกับมังกรยักษ์หลายตัวนอนขดอยู่บนพื้นปฐพี
มองไปไกลๆ เห็นยอดเขาหัวโล้นตั้งเรียงรายอยู่บนพื้นดิน แน่นขนัด นับจำนวนไม่ถ้วน
ยอดเขาเหล่านี้สูงตระหง่านมาก บนนั้นไร้ซึ่งพืชพรรณใดๆ เต็มไปด้วยหินรูปร่างประหลาด ดำคล้ำไปหมด
มีผู้แข็งแกร่งกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวมากมายกำลังสัญจรอยู่ท่ามกลางเทือกเขาเหล่านั้น ดูเหมือนกำลังค้นหาสิ่งใดบางอย่าง
ล้วนเป็นยอดฝีมือของตงหวงทั้งสิ้น!
"ใต้พื้นดินแห่งนี้ฝังซ่อนสิ่งต่างๆ ไว้มากมาย ในนั้นมีบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยลดระดับลงสู่พื้นดิน ติดต่อกับพลังปฐพี รับรู้ถึงผืนแผ่นดินนี้ แล้วอดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้
ในฐานะปฐพีจารย์ เย่อวิ๋นเฟยสามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายต่างๆ ใต้พื้นดินได้ผ่านการสัมผัสพลังปฐพี