บทที่ 4973 บุรุษผู้บ้าคลั่ง
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็กลืนกินร่างวิญญาณของเทพเปิดฟ้าคนหนึ่งทันที และได้รับความทรงจำส่วนใหญ่ของอีกฝ่าย
“เจ้าสามคนนี้เป็นคนสนิทของจอมเวทคนหนึ่งในสำนักงานใหญ่ค่ายผู้พิทักษ์ จอมเวทผู้นั้นมีนามว่าปู้ซวนจื่อ”
หลังกลืนกินร่างวิญญาณของเทพเปิดฟ้าคนนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็ได้รับความทรงจำนี้เป็นอย่างแรก
“ที่จริง ก่อนสงครามครั้งนั้นในยุคโบราณ ปู้ซวนจื่อก็เข้าร่วมกับฉินไท่ผิงแล้ว และกลายเป็นจอมเวทเฒ่าที่มีตำแหน่งสูงสุดใต้บัญชาของฉินไท่ผิง
หลายปีมานี้ ร่างจริงของปู้ซวนจื่อนั่งบัญชาการอยู่ในสำนักงานใหญ่ค่ายผู้พิทักษ์มาโดยตลอด”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยกับผู้อาวุโสฮุ่นและคนอื่น ๆ
“ช่วงนี้ปู้ซวนจื่อส่งคนออกลาดตระเวนทั่วสุญญากาศสมบูรณ์อยู่ตลอด นอกจากภารกิจสังหารคนของพันธมิตรสำนักฮุนหยวนแล้ว ยังมีอีกภารกิจหนึ่ง นั่นคือค้นหาเบาะแสของคุนเผิงตัวนั้น
ฉินไท่ผิงเป็นคนสั่งภารกิจนี้ด้วยตนเอง
ฉินไท่ผิงบังเอิญรู้ว่ามีคุนเผิงตัวนั้นอยู่ แถมยังเป็นคุนเผิงวัยเยาว์อีกด้วย เขาดีใจจนเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาทันที ตั้งใจจะจับมันขังไว้และเลี้ยงให้เชื่อง เตรียมบังคับให้คุนเผิงวัยเยาว์ยอมรับตนเป็นนาย
หากได้ครอบครองคุนเผิงวัยเยาว์สักตัว แล้วเลี้ยงดูจนเติบโตถึงวัยฉกรรจ์ ก็เท่ากับมีผู้ใต้บังคับบัญชาที่น่าสะพรึงกลัวเพิ่มขึ้นมาอีกคน”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวต่อ
“ตามตำนานเล่าว่า คุนเผิงวัยฉกรรจ์นั้น แม้แต่เทพผู้สร้างก็ยังไม่กล้าล่วงเกินตามใจชอบ
ฉินไท่ผิงโอหังเกินไปแล้ว ถึงกับคิดจะจับคุนเผิง
คุนเผิงเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำลายฟ้าดินได้ คุนเผิงวัยฉกรรจ์เพียงตัวเดียวก็สามารถทำลายทะเลสุญญตาแห่งหนึ่งได้อย่างง่ายดาย