"เอางั้นก็ได้..."
อู๋เฮยซานได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยแล้ว ใบหน้าแก่ๆ ของเขาก็อดแดงขึ้นมาไม่ได้ เขารู้ดีว่าวิชาตัวเองกับเย่อวิ๋นเฟยต่างกันราวฟ้ากับเหว หากติดตามอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย ก็มีแต่จะกลายเป็นตัวถ่วง
"พี่เย่ ข้าเล่า? ข้าอยากตามเจ้าไปท่องโลกภายนอกด้วย"
ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย แล้วเอ่ยถามขึ้น
ชายหนุ่มคนนี้คือซือถูคงเอ๋อร์!
"ท่านซือถู อยากตามข้าไปโลกภายนอกหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสได้ถึงพลังปราณของซือถูคงเอ๋อร์แล้ว ก็ขมวดคิ้วถามขึ้น
ตอนนี้ซือถูคงเอ๋อร์ก้าวเข้าสู่ขั้นประกายดาวขั้นกลางแล้ว จะว่าไป ความก้าวหน้าของเขาก็น่าตกใจจริงๆ ถึงขั้นที่เย่อวิ๋นเฟยเองยังรู้สึกทึ่ง
"ถูกต้อง ข้าคุ้นเคยกับทวีปหงเหมิงเป็นอย่างดี โดยเฉพาะจงถูเสินโจว ข้าอาศัยอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่เด็ก รู้สึกว่าอยู่ต่อในทวีปหงเหมิงต่อไปคงไม่มีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีกแล้ว"
ซือถูคงเอ๋อร์จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวัง
"เอางั้นก็ได้ ท่านซือถู เจ้าเชี่ยวชาญวิชาเจ็ดสิบสองปั้นแปร เก่งในการเอาตัวรอด เนื่องจากเจ้าอยากออกไปสัมผัสโลกภายนอก ข้าก็จะพาเจ้าไปด้วย"
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าตกลง
ซือถูคงเอ๋อร์เชี่ยวชาญวิชาเจ็ดสิบสองปั้นแปร อีกทั้งยังมีเคล็ดวิชาสืบทอดอื่นๆ ของสำนักเมี่ยวโส่ว ขนาดพาเขาติดตัวไปด้วย ยามจำเป็นอาจช่วยอะไรได้บางอย่าง จุดนี้เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีมาตั้งแต่สมัยที่ท่องยุทธภพในจงโจว
ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยจึงตัดสินใจพาซือถูคงเอ๋อร์ติดตัวไปด้วย
"แต่เจ้าได้ขออนุญาตอาจารย์ของเจ้าแล้วหรือยัง? สำนักเมี่ยวโส่วของเจ้ามีเจ้าเป็นเพียงทายาทคนเดียว เจ้าออกไปผจญภัยข้างนอก หากเกิดเรื่องขึ้นมา สำนักเมี่ยวโส่วของเจ้าก็จะขาดผู้สืบทอดมิใช่หรือ?"