ในชั่วพริบตาที่แสนสั้น
ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์แห่งทวีปเทียนเสวียน หรือกองทัพต่างมิติที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของห้วงเหวลึก ตกอยู่ในความเงียบงัน
สายตาเหลือเชื่อนับไม่ถ้วน จับจ้องที่เย่อวิ๋นเฟย
พวกคนหนุ่มต่างมิติทั้งสิบห้าคนนั้น แต่เดิมล้วนเป็นอัจฉริยะหมายเลขหนึ่งรุ่นเยาว์ที่หาได้ยาก
ผลคือ ต่อหน้าเย่อวิ๋นเฟย กลับอ่อนแอประหนึ่งลูกไก่สิบห้าตัว
เพียงครู่เดียว ถูกสังหารสิ้น!
“ฮ่าๆ เย่อวิ๋นเฟยชนะแล้ว!
ทวีปเทียนเสวียนของเราชนะแล้ว!”
ทันใดนั้น บนกำแพงพิทักษ์เขตแดนนคร มีคนกลั้นไม่อยู่ ตะโกนด้วยความตื่นเต้น
“ชนะแล้ว!
ทวีปเทียนเสวียนของเราชนะแล้ว!”
“ฮ่าๆ เจ้าพวกสิ่งมีชีวิตต่างมิติ ตอนนี้รู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของทวีปเทียนเสวียนเราหรือยัง!”
“ยังกล้าพล่ามปาก เรียกพวกข้าว่าแมลงอีกหรือไม่?
ต่อหน้าพวกข้า ยังกล้าวางตนสูงส่งเช่นนั้นอีกหรือ!”
“สะใจ!
สะใจจริงๆ!”
……
จากนั้น บนกำแพงพิทักษ์เขตแดนนคร ก็ระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีออกมาเป็นระยะ
โดยเฉพาะเหล่าศิษย์ของสถาบันพิทักษ์วิถี ต่างตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ ตะโกนก้อง
ในนั้น คนที่ตะโกนดังที่สุดคืออู๋เฮยซาน
“ท่านพี่ใหญ่เกรียงไกร! ท่านพี่ใหญ่เก่งกาจนัก! ท่านพี่ใหญ่คือแบบอย่างตลอดกาลของข้า...”
อู๋เฮยซานกระชากเสียง ตะโกนดังสนั่นฟ้า
“เก่งกาจนัก!”
เสี่ยวฮุ่ยและเวินจื่อสองหญิง ก็ตื่นเต้นจนใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ มองเย่อวิ๋นเฟยที่ยืนเอามือไพล่หลัง ชายเสื้อพลิ้วไหว ดวงตามีประกายแพรวพราวดั่งสตรีที่หลงใหล
“ครั้งนั้น ในหอศึกษาจันทราเต็มดวง ทุกผู้คนเรียกเขาว่าไร้ค่า บัดนี้ เขากลับต่อหน้าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วทั้งทวีปเทียนเสวียน สังหารอัจฉริยะหนุ่มแห่งต่างมิติสิบสองคนต่อเนื่อง นำเกียรติยศมาสู่ทวีปเทียนเสวียนของเรา