“น่าจะเป็นรอยประทับพลังวิญญาณหรือร่างแยกบางส่วนที่เจ้าของซากโครงกระดูกเหล่านั้นทิ้งไว้ พวกเราระวังตัวหน่อย พยายามอย่าไปก่อปะทะกับพวกมัน”
หวงซางเอ่ยขึ้น
“วังวิญญาณจะไปหายสูญในสถานที่รกร้างวุ่นวายเช่นนี้ได้อย่างไร หรือว่าจะมีบรรพชนของเผ่าวิญญาณนำวังวิญญาณมาถึงที่แห่งนี้ แล้วสุดท้ายก็สิ้นชีพลงที่นี่?”
หูเมี่ยวคาดเดา
“ใครจะรู้ล่ะ? ราว ๆ นั้นแหละ สรุปวังวิญญาณน่าจะอยู่ที่นี่”
เย่อวิ๋นเฟยก้าวเดินทีละก้าวเข้าไปยังซากโครงกระดูกกว่าสิบชุดด้านหน้า ผู้อาวุโสฮุ่นแผ่อาณาเขตมิติขึ้น มิติใดที่ถูกคลุมเข้าไปในอาณาเขตมิตินี้ ย่อมกลับมาเป็นระเบียบขึ้นทันที
ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง เย่อวิ๋นเฟยในที่สุดก็ใกล้เข้ามาถึงซากโครงกระดูกเหล่านั้น
จากนั้นสายตาของเย่อวิ๋นเฟยจึงตกอยู่บนโครงกระดูกหนึ่งชุด เพราะกิ่งก้านของต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณล้วนชี้ไปที่โครงกระดูกนั้น ในเวลาเดียวกันเย่อวิ๋นเฟยก็สัมผัสได้ถึงรอยประทับพลังวิญญาณที่เข้มข้นและเก่าแก่บนโครงกระดูกชุดนั้น
“ดูเหมือนจริง ๆ ด้วยว่ามีบรรพชนของเผ่าวิญญาณสิ้นชีพอยู่ที่นี่ วังวิญญาณอยู่บนตัวเขา”
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองโครงกระดูกนั้น กล่าวเสียงต่ำ
แล้วเย่อวิ๋นเฟยจึงปลดปล่อยพลังวิญญาณของตนพร้อมการสัมผัสด้วยพลังจิต แทรกเข้าไปภายในโครงกระดูกชุดนั้น
ไม่ช้า เย่อวิ๋นเฟยก็ค้นพบเงามืดก้อนหนึ่งที่อยู่ในสภาพหยุดนิ่งอยู่ในศีรษะของโครงกระดูกนั้น
เย่อวิ๋นเฟยคุ้นเคยกับเผ่าวิญญาณอย่างถึงที่สุด เพียงแวบเดียวก็มองออกว่าเงามืดก้อนนั้นคือร่างแท้จริงของชาวเผ่าวิญญาณหนึ่งตน
“ที่แท้ก็คือบรรพชนหนึ่งของเผ่าวิญญาณ”
เย่อวิ๋นเฟยมองเงามืดนั้น ใช้พลังวิญญาณและพลังจิตของตนสัมผัสอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าชาวเผ่าวิญญาณตนนี้ไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจแห่งชีวิต จึงเอ่ยขึ้น