"ดังนั้น เราจะไปที่สำนักงานใหญ่ของหอการค้าซื่อฟางก่อน"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้น
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยก็บังคับยานบินสีเขียวมุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่ของหอการค้าซื่อฟาง
ในเวลาเดียวกัน
ภายนอกสำนักงานใหญ่ของสำนักจื่อเวย
บนเหนือหัวของเต่าหยวน อาณัติที่จักรพรรดิจื่อเวยทิ้งไว้กำลังเปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์พลุ่งพล่าน พลังกดดันที่ปลดปล่อยออกมาปกคลุมทั่วทั้งบรรยากาศของยอดฝีมือจากจงถูเสินโจวกว่าสิบคนเบื้องหน้าได้ในชั่วพริบตา
"นี่มันอะไรกัน?
หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าแก่นแท้ของสายธรรมราชา?"
ผู้เฒ่าทั้งหลายต่างพากันตกตะลึงในใจ
"ดี ข้าจะดูหน่อยว่าสำนักเล็ก ๆ อย่างพวกเจ้าจะมีแก่นแท้อะไรที่วิเศษนักหนา"
ผู้เฒ่าผู้ยื่นมือมหึมาออกไปชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เผยรอยยิ้มเย็นชา มือมหึมาทะยานข้ามฟ้า ตรงเข้าฉวยผ้าสีเหลืองผืนนั้นเหนือหัวเต่าเสวียน
"ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
เต่าหยวนส่ายหัวเอ่ย
ครืน...ครืน...ครืน...
ทันใดนั้น ผ้าสีเหลืองผืนนั้นก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลายเป็นแสงสีเหลืองสายหนึ่งพุ่งออกไป ปะทะเข้ากับมือมหึมาของผู้เฒ่าคนนั้น
ปั้ง!
มือมหึมาของผู้เฒ่าคนนั้นระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดไปทั้งก้อน
ยังไม่ทันจบเพียงเท่านั้น ผ้าสีเหลืองผืนนั้นยังคงพุ่งตรงไปฟันที่ศีรษะของผู้เฒ่าคนนั้นต่อ
พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดถูกปลดปล่อยออกมาจากผ้าสีเหลืองผืนนั้น ทำให้ผู้เฒ่าคนนั้นรู้สึกได้ว่าการขยับเขยื้อนร่างกายช่างยากเย็นเหลือเกิน
"เป็นไปได้อย่างไร!
ทุกท่าน ช่วยข้าด้วย!"
ผู้เฒ่าคนนี้เป็นยอดฝีมือขั้นวิบัติชีวิตสมบูรณ์ไร้ที่ติ ใครจะไปคิดว่าผ้าสีเหลืองเพียงผืนเดียวกลับมีพลังน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้ ถึงกับตกใจจนหน้าซีดเผือด และส่งเสียงร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว