“เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใครกันแน่?”
องค์รัชทายาทรองมองเย่อวิ๋นเฟย พลางเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้
เพียงแต่เขารู้สึกว่าคำพูดของเย่อวิ๋นเฟยช่างถูกใจเขานัก
ตลอดมา ชื่อเสียงของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก ถูกเรียกว่าเป็นเจ้าสำราญที่ไม่ได้เรื่อง ไปทั่วทุกแห่งเพื่อหาสาวสวย
เดี๋ยวนี้มีคนชมต่อหน้าธารกำนัลว่าเขาเป็นอัจฉริยะหนุ่ม เขาย่อมดีใจ และไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่จงใจ มือที่โอบเหมียวหยาจือยังคงไม่ยอมปล่อย
“เจ้าหนุ่ม เจ้ารนหาที่ตาย!
องค์รัชทายาทรอง ปล่อยหยาจือเดี๋ยวนี้!”
อ๋องใหญ่ในตอนนี้โกรธถึงขีดสุด ถลึงตาใส่เย่อวิ๋นเฟยหนึ่งที แล้วยื่นมือคว้าไปทางเหมียวหยาจือในอ้อมแขนขององค์รัชทายาทรอง
เหมียวหยาจือถูกเจ้าสำราญอย่างองค์รัชทายาทรองเผ่ามังกรพญาโอบกอดต่อหน้าธารกำนัล ความเสียหายต่อชื่อเสียงนั้นช่างสุดจะประมาณ ต่อไปคงไม่มีหน้ามองหน้าใครอีก
ครืน ๆ ๆ ...
พายุพลังงานอันเกรียงไกรพลุ่งพล่านจากฝ่ามือของเขาออกมา น่ากลัวยิ่งนัก
องค์รัชทายาทรองถูกกดไว้ตรงนั้นทันที ขยับเขยื้อนไม่ได้ ตกใจจนหน้าขาวซีด
“จวนอ๋องใหญ่ โปรดระวังตัวด้วย!”
ข้างกายองค์รัชทายาทรองเผ่ามังกรพญามียอดฝีมือขั้นกึ่งจักรพรรดิสองคนยืนอยู่ เห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าก็เคร่งขรึมลง พวกเขามีคำสั่งให้มาช่วยองค์รัชทายาทรองรับเจ้าสาว เท่ากับเป็นผู้คุ้มกันองค์รัชทายาทรองด้วย จะยอมให้ใครมาทำร้ายองค์รัชทายาทรองได้อย่างไร
ครืน ๆ!
ยอดฝีมือขั้นกึ่งจักรพรรดิสองคนของเผ่ามังกรพญาก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน ปลดปล่อยแรงกดดันพลังงานอันบ้าคลั่งออกมา
“จวนอ๋องใหญ่ โปรดสงบสติ!”
ในเวลานี้ หมอผีอาวุโสแห่งเผ่าเหมียวก็ก้าวไปข้างหน้า ขวางอยู่หน้าจวนอ๋องใหญ่ เอ่ยเสียงเบา