ก่อนหน้านี้เขาเห็นด้วยตาตัวเองว่าเย่อวิ๋นเฟยเอาชนะผู้ที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะไปหนึ่งคน จากนั้นก้าวเดินไปตามทางเล็ก ๆ เส้นหนึ่ง แล้วก็หายสูญไป ไม่คิดว่าตอนนี้จะได้เห็นเย่อวิ๋นเฟยปรากฏยืนอยู่ไม่ไกลจากตัวเองอีก
“ท่านผู้เฒ่า ข้าน้อยเคยเข้าไปยังแกนกลางของถ้ำบำเพ็ญของเทพบุรุษเทียนหมู่จริง ๆ การกลับมาในครั้งนี้ก็เพื่อจะพาท่านไปด้วยกัน”
เย่อวิ๋นเฟยบอกเป้าหมายที่ตนมาที่นี่โดยตรง
“อะไรนะ ท่านยังเยาว์เย่กลับมารับข้าไปด้วยกันหรือ?”
หยางเฟิงได้ฟังดังนั้นก็ทั้งปลื้มปิติและซาบซึ้งใจ
“ท่านยังเยาว์เย่ ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่ยังจดจำข้าน้อยได้ แม้จะกลับมาโดยเฉพาะเพื่อรับข้าน้อยเข้าไป
แต่ในแม่น้ำสายนี้ต้องอาศัยความสามารถของตนเองเท่านั้น ความช่วยเหลือจากผู้อื่นดูเหมือนจะไร้ผล
เมื่อครู่ข้าน้อยเห็นผู้แข็งแกร่งแห่งอำนาจใหญ่หลายกลุ่มพยายามช่วยสมาชิกของฝ่ายตนให้ผ่านแม่น้ำสายนี้ไป แต่สุดท้ายก็ล้มเหลวกันทุกราย
ท่านยังเยาว์เย่ ความตั้งใจของท่านข้าน้อยรับไว้แล้ว
หากวันหน้าท่านยังเยาว์เย่มีเรื่องใดที่ต้องอาศัยข้าน้อยหรือตระกูลหยาง โปรดสั่งได้เลย” หยางเฟิงกล่าวด้วยความกตัญญู
หยางเฟิงรู้ดีในใจว่าด้วยอัจฉริยภาพและพลังของเย่อวิ๋นเฟย ตระกูลหยางสมควรเข้าเกณฑ์มิตรไมตรี ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องหลังอัจฉริยะหนุ่มเช่นนี้ย่อมมีอำนาจใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัวอยู่แทบเป็นแน่ การเกาะเกี่ยวกับอัจฉริยะหนุ่มเช่นนี้ย่อมเป็นการกระทำที่ฉลาดที่สุดของตระกูลหยาง
“ท่านผู้เฒ่าวางใจได้ ผู้อื่นช่วยไม่ได้ แต่ข้าช่วยได้”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มแล้วกล่าว
“สรรพชีวิตสีขาวพวกนั้นล้วนเป็นของปลอมทั้งสิ้น เป็นเพียงสิ่งที่เกิดจากการประสมระหว่างพลังงานและมหาวิถี
เทพบุรุษเทียนหมู่ได้วางอักขระวิเศษพิเศษไว้ที่นี่จำนวนมากมาย อักขระแต่ละดวงประสมกับพลังงานและมหาวิถีก็กลั่นตัวเป็นสรรพชีวิตเทียมขึ้นหนึ่ง แท้จริงแล้วสาระของสรรพชีวิตสีขาวเหล่านี้คืออักขระพิเศษหนึ่งดวง”