ณ ป่าดึกดำบรรพ์อันห่างไกลแห่งหนึ่งในตงหวง
แสงสีทองวาบขึ้น หนึ่งร่างของหนอนไหมมังกรเขาทองปรากฏกาย กวาดตามองผืนป่าอันมืดมิดเบื้องหน้า
เห็นแต่หมู่แมกไม้สูงตระหง่าน เถาวัลย์หนาใหญ่ทอดยาวขดไปมาดุจมังกรน้อย สลับซับซ้อน เสียงคำรามของสัตว์ป่าและเสียงร้องของนกนานาชนิดดังแว่วออกมาจากส่วนลึกของป่า พลังอานุภาพแห่งสัตว์ป่าอันน่าหวาดกลัวแผ่ปกคลุมไปทั่ว
“สถานที่นี้ไร้ร่องรอยมนุษย์ เอาที่นี่ละกัน ไม่ต้องเลือกอีก”
หนอนไหมมังกรเขาทองกล่าวขึ้น
“ได้ เอาที่นี่ละกัน”
เย่อวิ๋นเฟยปรากฏกายข้างกายหนอนไหมมังกรเขาทอง กวาดตามองผืนป่าดึกดำบรรพ์อันไร้ขอบเขตนี้ แล้วพยักหน้า
สภาพของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้ยังย่ำแย่มาก ผมขาวราวหิมะ ดูเด่นชัดมาก
เย่อวิ๋นเฟยขยับกาย วาบหนึ่งก็ร่อนลงสู่หุบเขาแห่งหนึ่งซึ่งเขียวขจีไปด้วยหญ้า นั่งขัดสมาธิลง แล้วเริ่มขับเคลื่อนกายจักรพรรดิเขียวไม้เจี่ย
ครืน...
อักขระสีเขียวจำนวนมากหลุดออกจากร่าง แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศ ในไม่ช้าพืชพรรณรอบข้างทั้งหมดก็มีปฏิกิริยา ปล่อยหมอกสีเขียวจำนวนมหาศาลออกมา พลุ่งพล่านมุ่งสู่หุบเขาที่เย่อวิ๋นเฟยอยู่ ราวกับสายน้ำสีเขียวจำนวนมาก สุดท้ายหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเย่อวิ๋นเฟย
เมื่อกายราชาขจีไม้หนึ่งบำเพ็ญถึงขั้นหลุดพ้น จะถือกำเนิดพลังอิทธิฤทธิ์อย่างหนึ่ง สามารถดูดซับพลังชีวิตของพืชพรรณรอบข้าง เพื่อเติมเต็มพลังชีวิตของตนเอง
ดังนั้นผืนป่าดึกดำบรรพ์อันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้จึงเป็นสถานที่รักษาบาดแผลตามธรรมชาติที่วิเศษสุดสำหรับเย่อวิ๋นเฟย