“อาณัติของปฐมจักรพรรดิสวรรค์ดูเหมือนจะสมบูรณ์ยิ่งกว่าเดิม!”
เย่อวิ๋นเฟยเพิ่งจะกระตุ้นอาณัติขึ้น ก็พบอย่างแปลกใจว่าอานุภาพของอาณัติฉบับนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
“ถูกต้อง ยามิใช่
ในห้วงเวลาอันยาวนาน อาณัติของปฐมจักรพรรดิสวรรค์กำลังซ่อมแซมตนเองอย่างช้า ๆ นับว่าเป็นอาณัติที่ปฐมจักรพรรดิ์องค์หนึ่งทิ้งไว้จริง ๆ ผ่านกาลเวลาอันยาวนานถึงเพียงนี้ กลับยังสามารถซ่อมแซมตนเองได้อีก”
เต่าหยวนผงกหัวลงพลางเอ่ยด้วยความทอดถอนใจ
“สิ่งนั้นคืออะไร?”
ทุกผู้คนในสมรภูมิล้วนจ้องมองผืนผ้าสีเหลืองที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟยด้วยความพิศวงสงสัย
เมื่ออาณัติของปฐมจักรพรรดิสวรรค์ถูกกระตุ้น บรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหลายในรัศมีพันลี้ล้วนรู้สึกใจสั่นระทึก เกิดความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งขึ้นมา
“คิดว่ามีเพียงพวกเจ้าที่เรียกตัวเองว่าตระกูลใหญ่เท่านั้นหรือที่มีคลังสงวน
วันนี้ให้พวกเจ้าได้เห็นเสียทีว่าอะไรคือคลังสงวนที่แท้จริง”
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มบาง ๆ
ครืน…ครืน…
ผืนผ้าสีเหลืองนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วพุ่งหมุนฟันออกไป ปรากฏตัวเบื้องหน้าองครักษ์กงแห่งวังเทียนเสินผู้ถือกระบี่เทียนเสินในมือทันที
“ผ้าเศษผ้าผืนหนึ่ง ยังขู่ข้าไม่ได้!
กระบี่เทียนเสินต่างหากคือของวิเศษที่มีอานุภาพยิ่งใหญ่ที่สุดในทวีปหงเหมิง!”
องครักษ์กงแห่งวังเทียนเสินผู้นั้นชูกระบี่ยาว ฟันลงมาที่ผืนผ้าสีเหลืองด้วยกระบี่เดียว
เค้ง!
เสียงโลหะกระทบกันอันแจ่มใสดังขึ้น ผืนผ้าสีเหลืองและกระบี่เทียนเสินปะทะกัน
ทั้งสองฝ่ายหยุดชะงักอยู่เพียงหนึ่งลมหายใจ
แล้วเสียงกร๊อบดังขึ้น กระบี่เทียนเสินกลับถูกฟันขาดออกเป็นสองท่อนกลางอากาศ
เป็นไปได้อย่างไร?
องครักษ์กงแห่งวังเทียนเสินผู้นั้นตะลึงงันไปชั่วขณะ มองดูกระบี่ที่หักเหลือเพียงครึ่งท่อนในมือตน ไม่กล้าเชื่อสายตาตนเองเลยแม้แต่น้อย
ในความคิดของเขา กระบี่เทียนเสินคือของวิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีป บัดนี้กลับถูกผ้าเศษผ้าผืนหนึ่งฟันขาดออกเป็นสองซีก