ยามที่มหาเทพขั้นต้นนั้นตะโกนหนีไปอย่างสุดชีวิต เย่อวิ๋นเฟยก็ได้บังเกิดวิชาย้ายร่าง เคลื่อนกายด้วยความเร็วเหลือประมาณ มาปรากฏตรงหน้ามหาเทพอีกตนหนึ่ง
“ถึงคิวเจ้า!”
เย่อวิ๋นเฟยมือซ้ายกำดาบ มือขวาถือกระบี่ ยิ้มเย็น ๆ จากนั้นดาบกระบี่ก็พร้อมกันปลดปล่อย แสงดาบแสงคมกระบี่ระเบิดกระจายเต็มท้องฟ้า พุ่งเข้าโจมตีมหาเทพตนนั้น
หน้ากายของมหาเทพตนนี้ลอยอยู่หอกยาวสีเงิน มันพุ่งไปขวางเอาดื้อ ๆ ทันใดนั้นก็แผดเผยรัศมีหอกอันแหลมคมนับพันล้านเส้น ประกบปะทะกับดาบกระบี่ในมือของเย่อวิ๋นเฟย เสียงดังกึกก้องของเหล็กปะทะเหล็กดังต่อเนื่องเป็นสาย จากนั้นหอกยาวสีเงินนั้นก็ถูกสะเทือนกระเด็นถอยหลังไป
มหาเทพตนนั้นตกใจสุดหลัง พลันปลดปล่อยโล่ศักดิ์สิทธิ์ออกจากภายในกายมาขวางเบื้องหน้า ทว่าโล่นั้นก็ถูกดาบยาวและกระบี่ยาวในมือของเย่อวิ๋นเฟยฟันจนกระเด็นปลิวไปในพริบตา
“พลังการต่อสู้ของเขาน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!”
มหาเทพตนนี้ไม่มีความกล้าจะสู้กับเย่อวิ๋นเฟยต่อไปอีก เริ่มถอยห่างอย่างรวดเร็ว
หอกยาวสีเงินที่ถูกกระเด็นออกไปก็ย้อนกลับคืนสู่มือของเขา เขาสองมือกำหอกยาวแน่น สุดชีวิตขวางรับการโจมตีของเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยส่ายดาบและกระบี่ในมือ ฟันแสงคมกระบี่และรัศมีดาบอันใหญ่หนาออกไปไม่หยุดไม่ยั้ง เหมือนสาดน้ำรดทั่วไร้ทางรอด
ไม่นาน มหาเทพตนนั้นก็ร้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ถูกแสงดาบที่กวาดพุ่งมาฟันขาดแขนซ้าย ตามด้วยแสงคมกระบี่อันใหญ่หนาอีกหนึ่งฟันขาดแขนขวาตามไป หอกยาวสีเงินที่ถูกกำอยู่ในแขนขาดก็ถูกกระเด็นปลิวออกไปอีกครา
“เป็นไปได้อย่างไร?”
มหาเทพที่กำลังทำลายม่านพลังกั้นอยู่ทั้งหมดเมื่อเห็นฉากนี้ต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึงไม่น่าเชื่อ
“สาวน้อยคนนี้พลังการต่อสู้ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นอีกมากเมื่อเทียบกับครั้งก่อนในหุบเขากระบี่มายา”
มีมหาเทพบางตนตกใจร้องลั่น เพราะมหาเทพที่กำหอกยาวสีเงินนั้นเป็นถึงมหาเทพขั้นกลาง แต่กลับถูกเย่อวิ๋นเฟยเอาชนะภายในเวลาอันสั้น
“แข็งแกร่งเหลือเกิน!
ท่านชายเย่บัดนี้สามารถเอาชนะมหาเทพขั้นกลางได้อย่างสบาย ๆ แล้ว”