หนึ่งวันต่อมา
ข่าวหนึ่งแพร่สะพัดไปทั่วจงโจว
ปรมาจารย์พสุธาเมฆา หวนคืนจงโจว!
“จริงหรือ?
ในที่สุดปรมาจารย์พสุธาเมฆาก็ปรากฏกายอีกครั้ง!
ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
“ข้ากำลังต้องการโอสถเม็ดชั้นสูงหลายชนิด ทุกข์ใจยิ่งนัก ไม่รู้จะไปขอโอสถจากปรมาจารย์โอสถท่านใดดี!
ตอนนี้ดีแล้ว ปรมาจารย์พสุธาเมฆาปรากฏกายแล้ว!”
……
ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งจงโจว เหล่าผู้ฝึกยุทธ์มากมายต่างพากันตื่นเต้นยินดี
ทุกผู้คนทราบดี ปรมาจารย์พสุธาเมฆานั้น สำหรับการขอโอสถ ไม่เคยปฏิเสธผู้ใด
ขอเพียงจ่ายค่าตอบแทนเพียงพอ ล้วนจะยินดีลงมือปรุงโอสถให้
ดังนั้น เหล่าผู้ฝึกยุทธ์มากมาย เริ่มนำค่าตอบแทน หลั่งไหลไปยังสถานที่ที่ปรมาจารย์พสุธาเมฆาปรากฏกายอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นาน ก็มีข่าวอีกข่าวหนึ่งแพร่ออกมา
ปรมาจารย์พสุธาเมฆารับเพียงวัตถุดิบล้ำค่าธาตุไม้เท่านั้น ทรัพย์สินอื่น ๆ ล้วนไม่รับทั้งสิ้น
ทว่า ผู้ฝึกยุทธ์แห่งจงโจวกลับไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใดต่อข่าวนี้
เพราะก่อนหน้านี้ ปรมาจารย์พสุธาเมฆาก็ตั้งกฎเช่นนี้มาโดยตลอด
บนน่านฟ้าของจงโจว รถม้าสีดำคันหนึ่ง แล่นลอยกลางอากาศ
หน้ารถม้า มีบ่าวชราชุดดำผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิ
ก่อนหน้านี้ บ่าวชราชุดดำคือเฟิงยวิ๋นเจวี๋ย บัดนี้ บ่าวชราชุดดำเปลี่ยนเป็นหวงซาง
หวงซางเป็นผู้บำเพ็ญผี เดิมทีก็แปรเปลี่ยนได้นับพันรูปโฉม ผู้อื่นยากจะแยกแยะ
“นายท่าน สองวันนี้ พวกเราเก็บเกี่ยวได้ไม่เลว”
ในรถม้า หูเมี่ยวกำลังนับรายได้ของสองวันนี้ พลางพูดกับเย่อวิ๋นเฟย
“ยังห่างไกลยิ่งนัก”
เย่อวิ๋นเฟยส่ายหน้า
วัตถุดิบล้ำค่าธาตุไม้ที่เก็บเกี่ยวได้สองวันนี้ ยังห่างไกล ไม่เพียงพอจะสนับสนุนให้เย่อวิ๋นเฟยบำเพ็ญร่างจักรพรรดิไม้เขียวจนถึงระดับกลาง
“ผู้อาวุโสหวง มุ่งหน้าไปยังหอโอสถ”
เย่อวิ๋นเฟยคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยกับหวงซาง
“โอ้?
นายท่าน จะไปหอโอสถหรือ?”
หูเมี่ยวถามด้วยความสงสัย