"ปู่ กลับไปแล้วกระหม่อมจะละทิ้งความคิดรำคาญทั้งปวง ตั้งใจบำเพ็ญเพียรเพียงลำพัง พยายามฝ่าขั้นภูมิสำเร็จโดยเร็วที่สุด เพื่อกลายเป็นเทพเปิดฟ้า"
เฉินเยว่สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วเอ่ยขึ้น
"ดีมาก"
ผู้อาวุโสที่สองแห่งตระกูลเฉินพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยการชื่นชม
"แม้การมาเผ่าสงครามครั้งนี้จะไม่บรรลุเป้าหมาย แต่กลับสร้างความสะเทือนใจแก่หลานชายข้าอย่างมหาศาล
ถ้าจากนี้เขาตั้งใจบำเพ็ญเพียร ฝ่าขึ้นเป็นเทพเปิดฟ้าได้สำเร็จ ย่อมดีกว่าได้หญิงนั่นหลงอิ๋งอิ๋งมาเป็นพันเท่า หมื่นเท่า
หญิงแห่งเผ่าสงครามเพียงหญิงธรรมดา ไม่มีสิทธิ์คู่ควรกับหลานข้า
เผ่าสงคราม เจ้าจงรอดูเถิด วันนี้ที่ขบถต่อข้า ต่อจากนี้พวกเจ้าทั้งเผ่าจะต้องเสียใจ"
ผู้อาวุโสที่สองแห่งตระกูลเฉินคิดอยู่ในใจ
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ณ ส่วนลึกสุดของฐานทัพเผ่าสงคราม ในแดนบรรพชน หน้าศาลบรรพชนที่เรียบง่ายหลังหนึ่ง
ประมุขเผ่าและชนชั้นสูงอีกจำนวนมากทั้งหมดคุกเข่าต่อหน้าบรรพชนรุ่นที่ห้า
บรรพชนรุ่นที่ห้าแห่งเผ่าสงครามนั่งสมาธิอยู่กลางศาลบรรพชน ดวงตาปิดสนิท ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต
"สายเลือดของเผ่าเราถูกสาปสะกดไว้ ความแข็งแกร่งจึงเสื่อมถอยลงทุกวัน
แต่บัดนี้ข้าได้ทำลายคำสาปแห่งสายเลือดของทั้งเผ่าเสียแล้ว จากบัดนี้เป็นต้นไป สายเลือดต้นกำเนิดของเจ้าทั้งหลายจะคืนกลับสู่ระดับอันสายเลือดเผ่าเราควรจะเป็นอย่างช้า ๆ ไม่ช้าเผ่าสงครามจะก้าวขึ้นอีกครั้ง กลายเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งความว่างฮุ่นตุ้น"
เสียงหนึ่งดังออกมาจากภายในศีรษะของบรรพชนรุ่นที่ห้า
"ขอพระคุณบรรพชนรุ่นที่ห้าผู้ช่วยพวกเราปลดปล่อยคำสาปในสายเลือด!"
เมื่อได้ฟังถ้อยคำของบรรพชนรุ่นที่ห้า ประมุขเผ่าและชนชั้นสูงทุกคนต่างตื่นเต้นจนถึงสุดขีด
ครั้นมาถึงแดนบรรพชน พวกเขาถูกบรรพชนรุ่นที่ห้าเรียกมายังหน้าศาลบรรพชน และได้รับแจ้งว่าคำสาปแห่งสายเลือดในร่างของทั้งเผ่าสงครามถูกปลดปล่อยเรียบร้อยแล้ว