ขณะเอ่ยถ้อยคำนั้น สายตาของเย่อวิ๋นเฟยก็จดจ่ออยู่กับปฐพีเทวะชั้นเจ็ดจากมหาอินทั้งสองที่กำลังพุ่งเข้าหาตนอย่างรวดเร็ว
"ปฐพีเทวะที่พวกเรานำมาตกไปอยู่ในมือผู้นี้แล้วอย่างน้อยสองในสาม เราต้องช่วยปฐพีเทวะเหล่านั้นกลับมาให้ได้ ไม่เช่นนั้นเมื่อกลับไปจะไม่รู้จะเอาหน้าไปพบใคร"
ปฐพีเทวะชั้นเจ็ดทั้งสองจากมหาอินพุ่งทะยานมายังตำแหน่งของเย่อวิ๋นเฟย พร้อมกับสื่อจิตปรึกษากัน
"ผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นเยาวชนหนุ่ม แต่เยาวชนธรรมดาจะมีวิชาน่าสะพรึงขนาดนี้ได้อย่างไร?
ลัทธิวัฏสงสารมีเยาวชนอัจฉริยะเกินมนุษย์แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?"
ณ ขณะนี้เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ ณ ที่นั้น มิได้ใช้วิชาใดปกปิดใบหน้าและกลิ่นอายวิญญาณของตน มหาเทพชั้นเจ็ดทั้งสองจากมหาปรโลกจึงเห็นเย่อวิ๋นเฟยชัดเจนแล้วรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
"ดูท่าทางผู้นี้กล้าคิดจะประลองกับพวกเราสองคนเพียงลำพัง โอหังเกินไปแล้ว!"
ปฐพีเทวะชั้นเจ็ดหนึ่งในสองกล่าว
"ระวังตัวบ้าง หนุ่มน้อยคนนี้อาจมีความลับอันแปลกประหลาด"
อีกร่างหนึ่งกล่าว
"กลัวอะไรกัน?
เยาวชนคนหนึ่งเท่านั้น หรือปฐพีเทวะชั้นเจ็ดสองคนอย่างเราจะกลัวมัน?"
ปฐพีเทวะชั้นเจ็ดคนแรกเม้มปากเย้ยหยัน
ขณะเอ่ยถ้อยคำ ทั้งสองก็พุ่งถึงตัวเย่อวิ๋นเฟยแล้ว
ฮึม ฮึม ฮึม……
พลังเทวะอันยิ่งใหญ่ราวคลื่นยักษ์ซัดโถมทะยานกดทับเข้าหาเย่อวิ๋นเฟย
แต่ด้วยระดับฝีมือปัจจุบันของเย่อวิ๋นเฟย พลังเทวะระดับปฐพีเทวะชั้นเจ็ดไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลย
เย่อวิ๋นเฟยทันใดนั้นก็ระดมวิชาพลังจิตใจและวิชาบู๊พลังวิญญาณหลายชนิดเข้าโจมตีก่อน พร้อมกันนั้นก็เหวี่ยงฝ่ามือแสดงวิชาหนึ่งของเทพมารสายลม ทันใดก็สร้างเล่มมีดสายลมไร้รูปขึ้นนับพันนับหมื่นเล่ม
เล่มมีดสายลมเหล่านั้นแปรเป็นพายุมหาภัย ทันทีก็ล้อมกรอบปฐพีเทวะชั้นเจ็ดทั้งสองจากมหาอินเอาไว้
เล่มมีดสายลมใสนับไม่ถ้วนฟันสลายเข้าใส่ร่างของทั้งสองอย่างไม่หยุดหย่อน ทั่วทั้งหุบเขาลมพัดปั่นป่วน พายุคำรามน่าสะพรึง
พายุที่เย่อวิ๋นเฟยสร้างขึ้นในขณะนี้แรงกล้ายิ่งกว่าก่อนหน้ามาก ปฐพีเทวะชั้นเจ็ดเพียงสองคนยากจะต้านทาน
ทันใดนั้นมหาเทพชั้นเจ็ดทั้งสองจากมหาอินก็ถูกพายุสยองล้อมไว้แน่นหนา ทุกขณะมีเล่มมีดสายลมใสจำนวนมากหั่นเข้าใส่ร่างของทั้งสอง