“เป็นเย่อวิ๋นเฟยจริง ๆ !
เร็วเข้า รายงานผู้ตรวจการเจิง!”
เหล่าศิษย์หน่วยลาดตระเวนของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนต่างพากันร้องด้วยความตกใจ
ภาพวาดของเย่อวิ๋นเฟยมีแจกจ่ายกันคนละแผ่นตั้งแต่แรก ดังนั้นพวกเขาจึงจำได้ในทันที!
ดังนั้น ศิษย์เหล่านี้จึงหยิบแผ่นหยกส่งสารออกมาอย่างรวดเร็ว และส่งข้อความอย่างบ้าคลั่ง
ครู่หนึ่งต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัวแล้ว!
ข่าวอันน่าตกตะลึงนี้แพร่กระจายไปทั้งภายในและภายนอกหุบเขาวิบัติราวกับพายุหมุน ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
“เตรียมพร้อม!
ในที่สุดเย่อวิ๋นเฟยก็ปรากฏตัว!”
“ตั้งขบวน รอจับกุมเย่อวิ๋นเฟย!”
“เร็วเข้า เปิดใช้งานค่ายกล!”
……
ภายนอกหุบเขาวิบัติ เสียงตะโกนดังระงม ทุกคนต่างลงมือปฏิบัติการด้วยความระแวดระวังสูงสุด
ในเวลาอันสั้น ภายนอกหุบเขาวิบัติก็กลายเป็นตาข่ายสวรรค์แน่นหนา การป้องกันเข้มงวดจนแม้แต่แมลงวันตัวเดียวยังเข้าออกไม่ได้!
“เย่อวิ๋นเฟยอยู่ทางนั้น พวกเราไปกัน!”
“เร็วเข้า!
ลงมือก่อนเลย หากจับเย่อวิ๋นเฟยได้ นั่นถือเป็นผลงานชิ้นใหญ่เชียวนะ!”
……
ภายในหุบเขาวิบัติ เสียงฝีเท้าจำนวนมากพุ่งตรงมายังตำแหน่งของเย่อวิ๋นเฟย
เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ เย่อวิ๋นเฟยกลับไร้ซึ่งสีหน้า ดวงตาเย็นชา มือไพล่หลัง ก้าวเดินออกไปนอกหุบเขาวิบัติทีละก้าว
“ไม่มีแม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพสักคน”
พลังวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟยได้รับรู้ผู้ฝึกตนทั้งหมดทั้งภายในและภายนอกหุบเขาวิบัติตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว และพบว่าไม่มีผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพอยู่เลย
ดูท่า ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพทั้งสิบสองคนคงจะจากไปแล้ว
ด้วยพลังและวิธีการต่าง ๆ ของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้ ตราบใดที่ไม่มีผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว