"ยุ่งยากเล็กน้อย
แต่เจ้าวางใจเถิด ไม่มีอะไรหรอก"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
"แต่ว่า พวกมันมากมายนัก ท่านสู้ได้หรือ"
อาจารย์เต้าต้าตี้ถามอย่างกังวล
มองดูผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นปราณน้อยมากมายรอบด้าน อาจารย์เต้าต้าตี้ใจคอไม่ดีเลย
"สู้ไม่ได้"
เย่อวิ๋นเฟยส่ายหน้า
ขั้นแก่นปราณน้อยช่วงปลายหกสิบกว่าคน ช่วงกลางแปดสิบกว่าคน ช่วงต้นร้อยกว่าคน ด้วยกำลังรบตอนนี้ของเย่อวิ๋นเฟย สู้ไม่ได้จริง ๆ
"สู้ไม่ได้แต่ท่านยังบอกว่าไม่มีอะไร..."
อาจารย์เต้าต้าตี้ค่อนข้างพูดไม่ออก
"ใครใช้ให้เจ้าสู้กับพวกมัน"
เย่อวิ๋นเฟยเบะปากกล่าว
"ท่านหมายความว่า..."
อาจารย์เต้าต้าตี้ชะงัก
"อย่าสนใจพวกมัน
ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไป"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว ยกเท้าก้าวมุ่งหน้าสู่ประตูตำหนักสีเขียวที่อยู่ตรงหน้า
"ฮ่า ๆ...
ซูเย่ ที่นี่คือสถานที่บำเพ็ญตบะของตงจั๋วเจินจวิน มีค่ายกลชั้นสูงอยู่มากมาย พวกเราทั้งหมดที่นี่ ร่วมมือกันทำลายค่ายกล ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงไหน ถึงจะทำลายได้
ด้วยแค่พวกเจ้าสองคน คิดจะทำลายค่ายกลเข้าไป เป็นไปได้หรือ!
เจ้าถูกบีบจนจนตรอกแล้ว จึงลนลานไม่เลือกทางใช่หรือไม่"
โอวหยางเฟิงเห็นการกระทำของเย่อวิ๋นเฟย ก็อดหัวเราะดังออกมาไม่ได้
คนอื่น ๆ ล้วนหัวเราะเย็น
ทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดของโอวหยางเฟิง รู้สึกว่าเย่อวิ๋นเฟยลนลานไม่เลือกทาง
เห็นเบื้องหน้าประตูตำหนักมีค่ายกลซ้อนชั้น ส่งกลิ่นอายอำนาจค่ายกลที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน ไม่ทำลายค่ายกลเหล่านี้ก่อนแล้วบุกเข้าไปแข็ง ๆ ย่อมเป็นการกระทำที่ฆ่าตัวตาย!
ต้องรู้ว่า ค่ายกลเหล่านี้ตงจั๋วเจินจวินทิ้งไว้ ฤทธานุภาพใหญ่หลวงประมาณใด ล้วนคาดเดาได้