ทันใดนั้น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือหุบเขาที่มีดอกไม้ผลิบานสะพรั่ง เต็มไปด้วยชีวิตชีวา งดงามยิ่งกว่าช่วงเดือนห้าในโลกมนุษย์เสียอีก
แตกต่างจากสภาพแวดล้อมภายนอก ในหุบเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยปราณวิญญาณมากมาย หนาแน่นจนกลายเป็นหมอก ลอยละล่องดั่งแพรหลากสี
สุดปลายหุบเขาคือผนังหินสูงหลายร้อยเมตร
บนผนังหินมีเถาวัลย์พันเกี่ยว มีช่องปากถ้ำมืดสนิทอยู่แห่งหนึ่ง
เย่อวิ๋นเฟยใช้พลังวิญญาณสัมผัสครู่หนึ่ง แล้วก้าวยาวๆ มุ่งตรงไปยังปากถ้ำนั้น
หูเมี่ยวติดตามอย่างกระชั้นชิด
นี่เป็นอุโมงค์ใต้ดินที่ทอดตัวเฉียงลงไป คดเคี้ยวลดเลี้ยว
และในอุโมงค์มีค่ายกลจำนวนมากถูกจัดวางไว้ ทั้งค่ายกลโจมตี ป้องกัน ภาพลวงตา...
เย่อวิ๋นเฟยทำลายค่ายกลเหล่านี้ทีละแห่ง
"นายท่าน ฝีมือด้านค่ายกลของท่านล้ำลึกเกินไปแล้ว!"
หูเมี่ยวตามอยู่ข้างกายเย่อวิ๋นเฟย เห็นกับตาว่าเขาทำลายค่ายกลชั้นเยี่ยมแห่งแล้วแห่งเล่าอย่างง่ายดาย ก็อดเอ่ยชมไม่ได้
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มน้อยๆ
ในฐานะจักรพรรดิสวรรค์ เย่อวิ๋นเฟยเคยแม้แต่ค่ายกลเทพที่ชำรุดในโบราณสถานบางแห่ง ก็เคยศึกษามาแล้ว ค่ายกลตรงหน้าเหล่านี้ จะมาเป็นอุปสรรคต่อเขาได้อย่างไร
เพียงชั่วครู่
ในที่สุดก็มาถึงสุดปลายอุโมงค์
เป็นห้องโถงใต้ดินที่กว้างใหญ่!
ห้องโถงนี้ใหญ่โตเกินไปจริงๆ
กว้างหลายพันเมตร สูงร่วมร้อยเมตร คนยืนอยู่ท่ามกลางนั้นเหมือนมดปลวก ดูเล็กกระจ้อยร่อยยิ่งนัก