"อาวุโสสาม อาวุโสสี่ ท่านทั้งสองควรตัดสินใจได้แล้ว ว่าจะติดตามลวี่อูเทียนต่อไป หรือจะติดตามข้า
แต่หากเลือกติดตามลวี่อูเทียนต่อไป ตั้งแต่นี้ไปก็คือผู้ทรยศแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์"
ซ่างกวนฮั่นมองไปยังสองผู้อาวุโสแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ แล้วเอ่ยถาม
"สองท่านผู้อาวุโส อย่าได้ฟังซ่างกวนฮั่นพูดจาเหลวไหล เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดบางอย่าง ข้าจะกลับไปอธิบายกับสองบรรพชนให้กระจ่างเอง!"
ลวี่อูเทียนรีบเอ่ยขึ้น
"ฮ่าฮ่า...
ลวี่อูเทียน เจ้าคิดว่าเรื่องนี้ยังมีความเข้าใจผิดอะไรได้อีกหรือ
เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าสิ่งที่เจ้ากระทำในปีนั้น จะไม่มีใครรู้
ความจริงแล้ว ผู้นำระดับสูงส่วนใหญ่ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ต่างรู้ความจริงในปีนั้นเป็นอย่างดี!"
ซ่างกวนฮั่นหัวเราะเสียงดัง
"ลวี่อูเทียน ท่านเจ้าวิหารซ่างกวนพูดถูกต้อง เรื่องนี้ไม่ใช่ความเข้าใจผิด แต่เป็นคำสั่งที่สองบรรพชนลงมาด้วยตนเอง พวกเราในฐานะผู้อาวุโสแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งของสองบรรพชนเท่านั้น
มิเช่นนั้น พวกเราก็คือผู้ทรยศต่อวิหารศักดิ์สิทธิ์
พวกเราไม่เคยแม้แต่จะคิดทรยศต่อวิหารศักดิ์สิทธิ์"
สองผู้อาวุโสแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์มองตากันครู่หนึ่ง จากนั้นผู้อาวุโสสามจึงเอ่ยขึ้น
"คารวะท่านเจ้าวิหารซ่างกวน!"
สองผู้อาวุโสเคลื่อนไหวพร้อมกัน มาหยุดอยู่ด้านหน้าของซ่างกวนฮั่น แล้วเอ่ยพร้อมกัน
"ฮ่าฮ่า...
ดี! สองผู้อาวุโสสมกับเป็นผู้ภักดีแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา!"
ซ่างกวนฮั่นหัวเราะ
"เย่อวิ๋นเฟยคือผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ สองผู้อาวุโสตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ต้องปกป้องเย่อวิ๋นเฟย"
ซ่างกวนฮั่นเอ่ย
"พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งเจ้าวิหาร!"
สองผู้อาวุโสตอบรับพร้อมกัน
"พวกเจ้า...
ได้! ผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสสี่ เสียทีข้าที่ตลอดหลายปีมานี้ปฏิบัติต่อพวกเจ้าดีเพียงใด สุดท้ายแล้วพวกเจ้ากลับต้องทรยศต่อข้า แล้วไปสวามิภักดิ์กับซ่างกวนฮั่น!"
ลวี่อูเทียนทั้งตกใจทั้งโกรธ
ผู้แข็งแกร่งขั้นหล่อหลอมวิถีคนอื่น ๆ ต่างก็ขมวดคิ้ว คิดในใจว่าร้ายการแล้ว