“ต้องมีอะไรผิดปกติแน่!
หรือเด็กนี่มันจะสามารถรบกวนความคิดของข้าได้?”
ชายใหญ่นั้นทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ในใจยังแอบเดาอะไรบางอย่างออกมา
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ข้าคือเทพสวรรค์ผู้สมบูรณ์แบบ ด้วยพลังเพียงเท่านี้ของมัน จะรบกวนความคิดของข้าได้อย่างไร?”
ชายใหญ่นั้นพยายามต่อต้านความคิดอันแรงกล้าในจิตใจอย่างสุดชีวิต
“เจ้าชอบใช้วิชาดาบนัก งั้นข้าจะให้เจ้าเห็นซิว่าวิชาดาบที่แท้จริงเป็นเช่นไร”
ในมือของเย่อวิ๋นเฟยปรากฏดาบยาวสีเลือดขึ้นพลัน ยกขึ้นสุดแขน ฟันลงไปหนึ่งดาบ
ระเบิดเสียงกึก รัศมีดาบหนึ่งปรากฏขึ้น ม้วนคลื่นฟันตรงเข้าไป
เมื่อดาบนี้ฟันออกไป เบื้องหน้าก็แตกออกเป็นสองโลกสองสีที่ต่างกัน ด้านซ้ายดำสนิทเหมือนหมึก แผ่เย็นยะเยือกน่าสะพรึง ด้านขวาแสงอาทิตย์สาดส่อง พสุธากลับคืนฤดูใบไม้ผลิ อบอุ่นยิ่งนัก
สองโลกที่แตกต่างนั้นคือสองมณฑลดาบสีต่างกัน ทั้งสองโลกล้วนบรรจุปราณดาบสยองถึงที่สุด
“เป็นไปได้อย่างไร ข้ากลับรู้สึกว่าวิชาดาบของเด็กนี่ยังเหนือกว่าข้าอีก?”
ชายใหญ่ถูกมนต์อ่านใจรบกวน ความเร็วดาบในมือจึงช้าลงเรื่อย ๆ บัดนี้ยังตกตะลึงในวิชาดาบแปลกประหลาดของเย่อวิ๋นเฟย จึงอ้ำอึ้งยืนค้างอยู่ตรงนั้นชั่วขณะ
“ดีนัก มนต์อ่านใจที่เจ้าได้รับมาจากผีวัฏสงสาร สามารถประสานกับวิชาและมนตร์ลับได้ทุกชนิด
รบกวนความคิดของศัตรูก่อน แล้วจึงเปิดฉากโจมตี ยังไงก็เป็นคู่หูสุดประเสริฐ”
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าวพลางหัวเราะ
“ไม่ดีแล้ว เราต้องรีบช่วยคน!”
เจ้าผู้คุมนั้นแต่เดิมยืนดูสงครามอยู่เบื้องหน้ากองทัพฝ่ายผู้พิทักษ์ เห็นเย่อวิ๋นเฟยฟันดาบนี้ออกมา ทันทีก็รู้สึกไม่ดี
พูดจบ เขาก้าวหนึ่งออกไป พุ่งเข้าหาเย่อวิ๋นเฟย
ไม่ใช่เพียงเจ้าผู้คุม บรรดาผู้นำชั้นสูงแห่งฝ่ายผู้พิทักษ์เบื้องหลังก็เริ่มลงมือพร้อมกัน ต่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ปลดปล่อยแรงกดดันพลังงานมโหฬารพุ่งเข้าสังหาร
“พวกเราก็ลงมือเถอะ!”
ผู้อาวุโสแพรเงินมองเต๋าหญิงวัยกลางคนหนึ่งครั้งแล้วกล่าวออกมา
กึก! นักบวชหญิงวัยกลางคนไม่ตอบ พุ่งออกไปก่อนเสียแล้ว ปัดเป่าหวีฝุ่นในมือ เส้นฝุ่นนับพันนับหมื่นขยายยาวขึ้นไม่สิ้นสุด ดุจทวนยาวนับหมื่นเล่ม พุ่งระเบิดเข้าใส่ผู้นำชั้นสูงฝ่ายผู้พิทักษ์เบื้องหน้า