อะไร?!
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย สายตาของทุกคนต่างก็พุ่งไปจับจ้องที่เย่อวิ๋นเฟยทันที
“เจ้านี่ เจ้าเพิ่งพูดอะไรออกไปเมื่อครู่นี้?”
เจียวเจิงจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยขึ้นลงด้วยสายตาเฉียบคมแล้วถามอย่างเย็นชา
ครืน...ครืน...
ระหว่างที่พูด เจียวเจิงก็ปลดปล่อยพลังอัดแน่นมหาศาลออกมา บดขยี้ตรงไปยังเย่อวิ๋นเฟย
เจียวเจิงผู้นี้มีพลังระดับกึ่งจักรพรรดิสมบูรณ์ไร้ที่ติ อีกทั้งยังมีสายเลือดเทียนเจียว ทำให้พลังรบนับว่าไม่เลวเลยทีเดียว
กึ่งจักรพรรดิสมบูรณ์ไร้ที่ติทั่วไปนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน
แต่สำหรับเย่อวิ๋นเฟยแล้ว เจียวเจิงผู้นี้ก็เหมือนมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น
เผชิญหน้ากับที่เจียวเจิงปลดปล่อยพลังอัดแน่นออกมานั้น เย่อวิ๋นเฟยถือเสียว่าเป็นเพียงสายลมโชยอ่อน ๆ ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
“เจ้านี่ดูมีอะไรผิดปกติอยู่หรือเปล่า?”
สีหน้าเจียวเจิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เพราะเคล็ดวิชาลับเร้นกายได้ปกปิดพลังปราณรอบกายของเย่อวิ๋นเฟยไว้มิดชิด เขาจึงไม่สามารถรับรู้ถึงระดับพลังของเย่อวิ๋นเฟยได้เลยแม้แต่น้อย
“เมื่อครู่ข้าบอกว่า หอเสวียนหวงอยู่ที่ตัวของข้า
เจ้าหมายจะได้หอเสวียนหวง ก็ควรจะมาขอจากข้า”
เย่อวิ๋นเฟยตอบออกมาอย่างเยือกเย็น
“หอเสวียนหวงอยู่ที่ตัวของเจ้าจริง ๆ หรือ?
เจ้านี่ หากเจ้ากล้าล้อเล่นกับข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลลัพธ์จะร้ายแรงแค่ไหน?”
เจียวเจิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เข้าไปใกล้เย่อวิ๋นเฟย
“เขาบอกว่าหอเสวียนหวงอยู่ที่ตัวของเขา?”
“เป็นไปไม่ได้!”
“หอเสวียนหวงไม่ได้อยู่ที่พี่ใหญ่ของข้าหรอกหรือ?”
องค์รัชทายาทรอง เจียวจ้ง และผู้อาวุโสอีกสองคนก็พากันจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยด้วยความตกใจอย่างยิ่ง