"นี่มันอะไรกัน?"
มูหยงเพ่ยหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
แล้วร่ายอักษรสีทองเหล่านั้นก็กลายร่างเป็นกระบี่เล่มเล็กๆ นับไม่ถ้วน เปล่งประกายเจตจำนงกระบี่กลั่นกรุ่นออกมา ใหญ่โตและลึกซึ้งยิ่งนัก
"เจตจำนงกระบี่ช่างแข็งแกร่ง!"
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เวลานี้ กระบี่สีทองเล็กๆ ในห้องวิหารมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ลางๆ ริ้วกระบี่หยาบกร้านหลายสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า จมหายไปในหมู่เมฆ ทะลุผ่านนภาเบื้องสูง
ผืนฟ้าดินนี้ กลายเป็นอาณาจักรแห่งกระบี่ไปโดยสิ้นเชิง!
"กระบี่วิทยาสูงส่งนัก!"
เย่อวิ๋นเฟยเห็นเงาร่างสีทองสูงใหญ่กำลังร่ายกระบี่ เพ่งมองดูอย่างละเอียดก็แอบตกใจ
เห็นเพียงเงาร่างสีทองนั้น กระบี่หนึ่งฟันหมู่ดาวร่วง กระบี่หนึ่งเฉือนความว่างเปล่าขาด เจตจำนงกระบี่ยิ่งเปล่งยิ่งใหญ่โต สุดท้ายกระบี่หนึ่งตัดกาลเวลาขาดสะบั้น มีรสชาติของการครองอำนาจแต่เพียงผู้เดียวเหนือกาลเวลานับหมื่นปี
"คัมภีร์กระบี่บทนี้ ช่างไม่ธรรมดา!"
เย่อวิ๋นเฟยใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนก็อดอุทานชมไม่ได้
ครืนๆๆ...
เวลานี้ ห้องวิหารแห่งนี้ แม้กระทั่งยอดเขาที่ห้องวิหารตั้งอยู่ ก็ถูกแสงกระบี่กลั่นกรุ่นปกคลุมมิดชิดไปแล้ว มองแต่ไกล ราวกับยอดเขาเต็มไปด้วยกระบี่แสงสีทองหนาแน่น ราวกับฝูงปลาทะเลน้ำลึกเวียนวนอยู่รอบยอดเขาเล่นน้ำไปมา
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่ดี ข้างดินแดนบรรพชนเหมือนมีเหตุผิดปกติ!"
สกุลมูหยงทั้งตระกูลต่างตื่นตกใจกันหมด
ฟิ้ว ฟิ้ว...
เหล่าผู้อาวุโสของสกุลมูหยงสีหน้าเปลี่ยนไปคนละสี พุ่งทะยานขึ้นฟ้า กรูกันเข้ามาทางนี้
อ๊า!
ผู้อาวุโสคนหนึ่งพุ่งนำหน้า เพิ่งเข้าใกล้ ก็ถูกริ้วกระบี่สีทองหยาบกร้านสายหนึ่งฟันสวนมาด้านหน้า กรีดร้องออกมาหนึ่งเสียง อกเกือบผ่าออกเป็นสองซีก
"ระวัง อย่าเข้าใกล้ อันตรายมาก!"
ผู้อาวุโสผู้นั้นตกใจจนวิญญาณแทบสลาย รีบถอยหนีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนลั่น
เห็นเพียงบนอกของเขามีรอยกระบี่น่าสะพรึงกลัวปรากฏ เนื้อหนังพลิกกลับ เลือดแดงไหลอาบ