"ท่านผู้อาวุโส ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก ข้าเป็นเพื่อนของคุณหนูลวี่ตานตาน ที่มาหานางครั้งนี้ก็เพียงต้องการพบปะสนทนาถึงความทรงจำเก่าๆ เท่านั้น"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างสุขุมเยือกเย็น
เย่อวิ๋นเฟยย่อมเข้าใจความรู้สึกของผู้อาวุโสฮั่นเป็นธรรมดา พรรคที่นางสังกัดกำลังถูกศัตรูผู้เกรียงไกรโอบล้อมกดขี่ จำต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง หากตัดสินใจผิดพลาดแม้เพียงนิดเดียว อาจก่อให้เกิดภัยมหันต์ต่อพรรคของนาง แม้กระทั่งถึงขั้นหายนะที่ไม่อาจฟื้นฟู
"ท่านชายผู้นี้ บุคคลที่ท่านตามหาคงไม่ใช่ราชินีของพวกเราหรอก ราชินีของพวกเราปิดตนบำเพ็ญอยู่ตลอดปี แทบไม่เสด็จออกไปที่ใด ยิ่งไม่อาจรู้จักมักคุ้ยกับหนุ่มน้อยอย่างท่านจนเป็นเพื่อนกันได้ ดังนั้นท่านคงเข้าใจผิดแล้ว
ขอบพระคุณที่เมื่อครู่ได้ออกมือช่วยเหลือ บุญคุณนี้ชนนีจารึกไว้ในใจ หากวันข้างหน้ามีโอกาสย่อมตอบแทนด้วยคุณค่ามหาศาล
ท่านชาย ชนนีขอลา"
ผู้อาวุโสฮั่นได้ฟังถ้อยคำของเย่อวิ๋นเฟย ใบหน้าก็แสดงความลังเลขึ้นเล็กน้อย แล้วจึงเปิดปากตอบ
"ก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยมองออกว่าผู้อาวุโสฮั่นมีความระแวงสูงนัก จึงไม่อาจบังคับนางได้ จึงพยักหน้ารับ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาได้ทราบแล้วว่าลวี่ตานตานบัดนี้เป็นราชินีแห่งพรรคมืด ด้วยฝีมือของเขาเอง ช้าหรือเร็วย่อมหาตัวนางพบเป็นแน่
ผู้อาวุโสฮั่นเห็นปฏิกิริยาของเย่อวิ๋นเฟยเช่นนั้นก็โล่งอกใจ รีบค้อมกายแสดงความเคารพต่อเย่อวิ๋นเฟย แล้วหันกายจากไป ชั่วขณะเดียวก็ลับหายไปในความว่างเปล่าไกลโพ้น
"หนุ่มน้อยลึกลับที่ผุดขึ้นมาเฉียดฉาวนั้นแท้จริงแล้วเป็นใคร?
ในห้วงความว่างที่สามของพวกเราดูเหมือนจะไม่มีอัจฉริยะหนุ่มผู้ใดที่ทรงพลังน่าสะพรึงเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นศิษย์แกนหลักที่มหาอำนาจโบราณหรือตระกูลใหญ่ใดซ่อนเร้นเลี้ยงดูไว้?"
เมื่อจากไปแล้ว ผู้อาวุโสฮั่นยังคงหวนนึกถึงฝีมือที่เย่อวิ๋นเฟยใช้จัดการเทพสวรรค์ทั้งห้าของสำนักจื่อหยาง ในใจก็ยังคงสั่นสะเทือนนัก