ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นปราณน้อยขั้นกลางผู้นี้ ซีกขวาของร่างกายหายไปแล้ว ลมหายใจรวยริน
"อย่าฆ่าข้า!
ข้าพูดแล้ว พวกเราเป็นคนของตระกูลโอวหยาง!
ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเว้าวอน
"ที่แท้ก็เป็นตระกูลโอวหยางนี่เอง!"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็น
"ในเมื่อรู้ว่าพวกเราเป็นคนของตระกูลโอวหยาง แล้วยังไม่รีบปล่อยเขาไป!"
ชายชราคลุมเทาพร้อมผู้บำเพ็ญขั้นแก่นปราณน้อยขั้นกลางอีกสี่คนที่เหลือ พุ่งเข้ามาแล้ว ตวาดเสียงดุ
ตูม!
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเย็นยะเยือก มือขวาออกแรงสั่นสะเทือน ระเบิดผู้บำเพ็ญขั้นแก่นปราณน้อยขั้นกลางคนนั้นกลายเป็นละอองเลือดทันที
"แม้แต่คนของตระกูลโอวหยาง เจ้ายังกล้าฆ่า รนหาที่ตาย!"
ชายชราชุดเทาตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว พุ่งเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟยอย่างบ้าคลั่ง
ตูมมม...
พลังอำนาจกดดันที่น่าสะพรึงถึงขีดสุด แผ่ซ่านเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟยอย่างมหาศาล
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกเพียงว่าร่างกายหนักอึ้ง ราวกับแบกภูเขาใหญ่ไว้ การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างยากลำบาก
ยอดฝีมือระดับต้าขั้นแก่นปราณใหญ่ น่ากลัวสมคำร่ำลือ!
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดกาย พลังกายภาพในร่างพลุ่งพล่านระเบิดออก
พร้อมกันนั้น ด้านหลังปรากฏวงล้อสุกสกาว อสูรเทพเก้าตัวคำรามพร้อมกัน ปลดปล่อยกลิ่นอายป่าเถื่อนโบราณอันทรงพลัง
ทันใดนั้น เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกว่าร่างกายเบาสบาย
"ตระกูลโอวหยาง ข้าจำไว้แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยกวาดสายตามองชายชราชุดเทาครู่หนึ่ง กล่าวอย่างเย็นชา
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยกระตุ้นเสื้อคลุมเทียนอิ่ง เร่งความเร็วสิบเท่า จากไปในพริบตา